Αυτογνωσία

Αγαπώ άρα Υπάρχω

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr

«Μπορώ να αμφιβάλλω για όλα τα πράγματα που με περιβάλλουν και για όλα όσα σκέφτομαι, Οι άνθρωποι συχνά σφάλλουν στους συλλογισμούς τους ακόμα και σε απλά θέματα και δεν υπάρχει λόγος να πιστεύω ότι οι αισθήσεις μου δεν με ξεγελούν ή ότι οι σκέψεις μου δεν είναι παρά σαν τα όνειρά μου όταν κοιμάμαι. Μπορώ να αμφιβάλλω λοιπόν για όλα όσα σκέφτομαι και πιστεύω, αλλά για ένα πράγμα σε καμία περίπτωση δεν μπορώ να αμφιβάλλω, δηλαδή για το ότι αμφιβάλλω. Αμέσως όμως κατόπιν πρόσεξα πως, ενώ εγώ ήθελα να σκεφτώ έτσι, ότι όλα ήταν ψεύτικα έπρεπε αναγκαστικά, εγώ που το σκεπτόμουν, να είμαι κάτι. Και παρατηρώντας πως τούτη η αλήθεια: σκέπτομαι, άρα υπάρχω ήταν τόσο γερή και τόσο σίγουρη ώστε όλες μαζί οι εξωφρενικές υποθέσεις των σκεπτικών φιλοσόφων δεν ήταν ικανές να την κλονίσουν, έκρινα πως μπορούσα δίχως ενδοιασμούς να την παραδεχθώ σαν την πρώτη αρχή της φιλοσοφίας που αναζητούσα»

Όταν παρατηρώ την πρωινή κίνηση στο δρόμο, την ώρα που εφαρμόζω τη ζώνη του αυτοκινήτου στο σώμα μου και το τιμόνι κυλά στα δερμάτινα γάντια των χεριών μου,- αν είμαι απλά και μόνο το σώμα- ποιος είναι αυτός που παρατηρεί; Αν την ώρα που μιλώ γλυκά στο παιδί μου καθώς μπαίνει στον προάυλιο χώρο του σχολείου και το γλυκοχαιρετώ, ποιος είναι αυτός στο παρασκήνιο που συγκινείται από τη γλύκα που αναβλύζει από την καρδιά μου; Αν είμαι οι σκέψεις, ποιος είναι αυτός που ακούει τον σιωπηλό διάλογο της καθημερινής αγωνίας που κατατρύχει ακαταύπαστα τη ζωή μου; Ποιος είναι αυτός που σαν σχοινιά μαζεύει και ενώνει τα κομμάτια απ΄τις ηχηρές, γαλήνιες μου σιωπές, με τρόπο που η αντήχηση τους να δίνει μια αίσθηση νοήματος στην άλογη, παράδοξη ζωή μου;

Ο Καρτέσιος και αναρίθμητοι άλλοι αναζητητές δεν έμειναν ικανοποιημένοι με τη κοινή, καθημερινή ζωή που ξετυλίγεται μέσα από τα φαινόμενα. Ο καθένας με το δικό του τρόπο, προσέγγισε, ψηλάφισε, τεκμηρίωσε και στοιχειωθέτησε φιλοσοφικά, επιστημονικά, εμπειρικά, μια αλήθεια λεπτοφυή, που μόλις αχνοφαίνεται, σιγοψυθυρίζει, τις περισσότερες καλύπτεται από το βοή που παράγει διαρκώς η εξωτερική πλευρά της ζωής: ωστόσο βρίσκεται και παραμένει πάντα στις επάλξεις της Ζωής. Φυσά μέσα από το βραδινό άνεμο και σου χαιδεύει τα μαλλιά, λάμπει μέσα απ’ το πρωινό Φως και σου θυμίζει που είσαι φτιαγμένος για κάτι μεγαλειώδες, σε κοιτάζει με αγνότητα μέσα από τα παιδικά μάτια, σε συναπαίρνει μες απ’ την Τέχνη, σε θεραπεύει μες απ’ τη Φύση. Τη νιώθεις καλύτερα όταν με κάποιο τρόπο καταφέρεις στιγμιαία να σιγάσεις τις αναρίθμητες φωνές που αντηχούν με ασέβεια μέσα σου. Σαν τους καλεσμένους που δεν δείχνουν ίχνος σεβασμού για τον οικοδεσπότη που τους φιλοξενεί.

Οι περισσότεροι άνθρωποι είναι καταδικασμένοι να ζήσουν τη ζωή τους έτσι, μακριά από τον αυτοσεβασμό που απορρέει από την ίδια τους την Ύπαρξη. Ταυτίζονται με τους έμμονους «επισκέπτες» τους, τις σκέψεις, τις λέξεις, τα συναισθήματα, τους εθισμούς, την επαναληπτικότητα, αναζητώντας το Σεβασμό κάπου αλλού, έξω από τη σφαίρα της δικής τους Ύπαρξης.

Στις σχέσεις, την επαγγελματική καταξίωση, στην οικονομική και κοινωνική αναγνώριση, στην εικόνα του σώματος, στην επιτυχή δικτύωση, στη ρητορεία, στην αριστεία, στην ασκητική, στην κάθε είδους μονομανία. Σαν τους ναυαγούς, λάθεψαν και πέρασαν μέσα στη ζάλη τους τη θάλασσα για τη στεριά. Και συνεχίζουν να κολυμπούν υστερικά, χεριά μετά από χεριά, ύπτιο, ελεύθερο, πρόσθιο, με κομμένη την ανάσα προς αυτή τη χίμαιρα, που δεν στάθηκαν ούτε μια στιγμή να συλλογιστούν, να αξιολογήσουν, να διακρίνουν, πως, δεν είναι η στεριά. Και όταν το συνειδητοποιούν, εξαντλημένοι και κατάκοποι, απογοητευμένοι βαθιά, παραδίδονται στα βάθη, στα αλλεπάληλα κύματα, κερδισμένοι στα σημεία, νικημένοι στην ουσία. Βουλιάζουν.

Μην γελιέσαι, ό,τι δεν έχει αλήθεια είναι βαρύ γι’ αυτό βουλιάζει εύκολα, άμεσα. Όπως και εσύ βουλιάζεις μέσα σου, όταν πονάς, όταν φθονείς, όταν μισείς, όταν αναπολείς. Έχεις απομακρυνθεί από τη Στεριά σου, στέρεο έδαφος της Ύπαρξης σου για να πατάς, έχεις απομακρυθνεί από την Αλήθεια. Άλλη μια μια χαμένη ζωή. Μην ζήσεις άλλο έτσι.

Πώς να ζήσεις όμως; Θα σου πω, ζήσε σαν να παίζεις τένις, έχεις παίξει ποτέ τένις; Τένις, σημαίνει κίνηση, θέση, υποδοχή και ανταπόδοση. Ή αλλιώς drive, revere, service,σου στέλνει η Ζωή, η Ιερή σου Ύπαρξη μονίμως και ακατάπαυστα στο γήπεδο σου τις μπάλες, πώς απαντάς εσύ; Όταν σου στέλνει αγάπη, επιτυχία, αποδοχή, λατρεία, θαυμασμό, ευμάρεια, απαντάς με χαρά, επίτευξη, όνειρα, προσδοκία, γενναιοδωρία, καλή διάθεση, και τα σχετικά. Όταν όμως σου στέλνει εμπειρίες και μαθήματα απώλειας, προδοσίας, ασθένειας, θλίψης, αδικίας, τότε άραγε πως απαντάς εγώ, εσύ, όλοι; Με αρνητικότητα, απόγνωση, παράπονο, θυμό, μίσος, μετατρέπεσαι σε καταδιώκτη, κατήγορο  της Ζωής, βρίσκεις τα πάντα να της προσάψεις. Και όσο μεγαλύτερο σε πόνο το drive που σου πασάρει, τόσο πιο θυμωμένο, απεγνωσμένο ή καταθλιπτικό το δικό σου revere, τόσο πιο εμφατικά και πολλαπλά έντονη η δική σου ανταπάντηση.

Είναι εν μέρει λογικό, κανείς δεν σου έχει μάθει, κανείς δεν σου έχει ποτέ μιλήσει για το ποιος ή τι πραγματικά είσαι. Κανείς δεν σου έχει εξηγήσει πως λειτουργεί η νομοτέλεια της Αλλαγής. Παρόλα αυτά και εσύ ο ίδιος δεν έχεις κάτσει ποτέ να σκεφθείς, βασικά πια δεν προλαβαίνεις. Όπως πολύ ορθά επισημαίνει ο Κρισναμούρτι, νοητικά, συναισθηματικά και σωματικά έχεις ήδη καεί από τα αναρίθμητα πράγματα που καθημερινά διεκπαιρεώνεις, πώς να σου μείνει έστω και ελάχιστη ενέργεια να συλλογιστείς, πολύ δε περισσότερο να απαντήσεις στα θεμελιώδη ερωτήματα που σου θέτει η Ζωή.

Έχεις ποτέ δει κανένα πουλί στη Φύση να παραπονιέται και να γκρινιάζει επειδή την επόμενη άνοιξη δεν θα ζει. Ίσα, ίσα συνεχίζει το μελωδικό τραγούδι. Έχεις δεν κάποιο λουλούδι να σε βρίζει που το πάτησες; Την αμυγδαλιά που βιάζεται να ανθίσει και με τα πρώτα κρύα του Μάρτη παγώνει και πεθαίνει για να ξαναγεννηθεί την άκουσες ποτέ να κλαίει; Τα έντομα της άνοιξης που θα ζήσουν 40 ημέρες μέχρι να ρθούν οι πρώτες ζέστες και θα ντύσουν καλοκαίρι ολόκληρη τη Φύση; Τα ξύλα που έκοψες για να ζεσταθείς το βράδυ στο σπίτι σε συγχώρεσαν ή ακόμα σε μισούν; Τα αστέρια στο Γαλαξία μας που για εκατομμύρια χρόνια φωτίζουν στο στερέωμα και έρχεται η ώρα που θα σβήσουν. Τα ερυθρά κύταρρα του αίματος σου που ανά τρεις μήνες ανανεώνονται και δίνουν τη θέση τους σε νέα για να σε κρατήσουν υγιή.

Αν θέλεις όμως να αλλάξεις ρότα, είναι πάντα Τώρα η καταλληλότερη στιγμή, Τώρα που ακόμα προλαβαίνεις. Και αν θέλεις να κόψεις δρόμο, αν δεν προλαβαίνεις να καταπιαστείς με όλες τις απαραίτητες, όντως, καθάρσεις και πειθαρχίες. Αν δεν είσαι έτοιμος ακόμα να εξαγνίσεις πρώτα το σώμα σου από τις τοξίνες που κουβαλάει, από τις λάθος τροφές που καταναλώνει, από τους εθισμούς και τις διεγερτικές  χημικές εξαρτήσεις. Αν δεν έχεις βρει ακόμα τη δύναμη να κόψεις τους συναισθηματικούς δεσμούς και τις εξαρτήσεις που σε απομυζούν, αν ακόμα παραδίδεσαι αυτόματα στη βλασφημεία της μηχανικής λέξης και σκέψης. Αν δεν έχεις προλάβει να καλλιεργήσει επαρκώς τη Σοφία, την Υπομονή και τη Διάκριση, μην χάνεις την Ελπίδα σου.

Υπάρχει στ΄Αληθεια κάτι που Μπορείς από σήμερα υπέροχα να κάνεις. Και εκείνο γλυκά και υπομονετικά θα σε πάρει και θα σε βαπτίσει Ιερά μέσα απ’ τις Καθάρσεις και τις Πειθαρχίες. Μέσα από τα Ελευσίνια Μυστήρια της Αγάπης. Ξεκίνα απλά από τώρα, σήμερα σε κάθε μπαλιά που με δύναμη σε στοχευει εσύ να απαντάς μόνο Αγάπη. Σεβασμό και Αγάπη. Drive πόνο και τέλμα, revere Αγάπη εσυ. Spike στα μούτρα προδοσία, απάτη και ψέμα, πάρε ανάσα, κλάψει αν θέλεις, έλα στη baseline και σέρβιρε ξανά Αγάπη εσύ. Να ξέρεις η Ζωή θα σε προκαλέσει, όσο θα προσπαθείς, τόσο θα επιμείνει, ακόμα πιο έντονα, ακόμα πιο δύσκολα, ακόμα πιο βαθιά θα μπήγει μερικές φορές το μαχαίρι. Όπως το έμπηξε στον Σωκράτη, τον βιβλικό Ιωβ, τον Μωυσή. Μέχρι το τέλος, μέχρι πραγματικά να αλλάξεις. Να αλλάξεις τρόπο, να αλλάξεις συλλογισμό, να αλλάξεις ποιότητα μετάδοσης.

Θα είναι πάντα οι Αλλοι, είναι πάντα οι ιεροί Άλλοι που μεταφέρουν τα μαθήματα, εσύ όμως πραγματικά μην γελιέσαι. Εσύ να ξέρεις ότι μέσα από τους άλλους, drive, revere, spike, service, απαντάς πάντοτε και πάντα στην ίδια την Ενιαία & Αδιαίρετη Ύπαρξη, τη μία και μοναδική Ζωή. Συνέχισε, συνέχισε ακατάπαυστα να σερβίρεις Σεβασμό και Αγάπη όχι από υποταγή, όχι από θυματοποίηση, ούτε άκριτη πίστη: από Επιλογή.

Μην μπερδευτείς, θα υπάρξουν σίγουρα φορές που θα λυγήσεις, θα γονατίσεις στο terrain και εκνευρισμένος θα πετάξεις τη ρακέτα. Ίσως να ουρλιάξεις, σαν το θηρίο να ακουστείς, θα θυμώσεις. Θα πεις τέλος και θα κάνεις να σκουπίσεις τον ιδρώτα και να αποχωρήσεις. Και είναι λογικό, είναι νομοτέλεια. Αν δεν φθάσεις στο βάθος του Πόνου, πως θα κατορθώσεις της Αγάπης την Κορυφή. Αγάπη δεν σημαίνει υποταγή και υποχώρηση. Μπορεί να πρέπει να αλλάξεις δουλειά, να φυγεις από τη Σχέση, να κόψεις δεσμούς με πρόσωπα και καταστάσεις. Μέχρι όμως να δρομολολογήσεις τη νέα σου πορεία, τη νέα σου απόφαση, δίνε πάντα ευχή στη Ζωή. Δίνε σαν μάνα εσωτερικά πάντα ευχή, εναρμόνισε όσο μπορείς μέσα σου τον κόσμο. Ακόμα και αν πρέπει να αλλάξεις, ακόμα και αν πρέπει να φύγεις.

Γιατί να θυμασαι, όσο όμως και αν πιάσεις τις παλιές σου μπαλιές, τις παλιές σου συνήθειες, πόνο στον πόνο, μίσος στο μίσος, εκδίκηση στην εκδίκηση, οφθαλμός αντί οφθαμού, κάτι πάντα θα σου φαλτσάρει. Και με νέα συνειδητοποίηση, θα ξαναμπείς στο γήπεδο και θα σφίξεις τη ρακέτα σου με άλλη πυγμή. Από τα μάτια σου θα αναβλύζει μια άλλη αφοβία, όχι του μένους, όχι του θυμού, αλλά της Παρουσίας. Θα καταλάβεις Αγάπη δεν πάει να πει άτονος, άγιος, αλάνθαστος. Αγάπη σημαίνει επαναληπτικός. Σταθερά επαναληπτικός. Εσώτερα επαναληπτικός.

Εξωτερικά μπορεί να πρέπει να θυμώσεις, πολύ αυστηρά να οριοθετήσεις και να νουθετήσεις. Ακόμα και να τιμωρήσεις. Εσωτερικά όμως μείνε σταθερά εστασμένος στην Αγάπη. Drive, revere, spike, service μόνο Αγάπη.

Ξέρεις για τους πολεμιστές Σαμουράι, οι περισσότεροι τους ξέρουν για τα σπαθιά και την πειθαρχία. Ο ορισμός της λέξης σημαίνει «Αυτός που Υπηρετεί». Ζουσαν  μια Ζωή Αφοσίωσης και Υπηρεσίας, καλλιεργώντας την τελειότητα μέσα από την ιερή Παρουσία σε κάθε τι που έκαναν, σε κάθε στιγμή. Ωστόσο ήταν πολεμιστές, όχι μοναχοί, υπηρχαν φορές που έκριναν πως έπρεπε να κατέβουν σε μάχη. Και η μάχη είναι εξ’ ορισμού βίαιη. Η γέννα είναι βίαιη, η ερωτική πράξη είναι βίαιη. Η Ζωή είναι μερικές φορές βίαιη, σε εξαναγκάζει να μεταμορφωθείς, θέλεις δε θέλεις. Κάνε το με σεβασμό, όπως οι πολεμιστές αυτοί. Μετά από κάθε θάνατο αντιπάλου, υποκλίνονταν στην Ψυχή. Το ίδιο και οι αρχαίοι Έλληνες, μετά από κάθε πόλεμο, κάθε μάχη, έκαναν τη σπονδή για να έχουν οι νεκροί, φίλοι και αντίπαλοι, καλό κατευόδιο στον Άδη.

Παίξε με σεβασμό, μοίρασε απλόχερα Αγάπη. Θα καταλάβεις κάποια ημέρα, θα έχεις πια εδραιωθεί σε αυτή την ιερη πρακτική. Θα έχεις συνειδητοποιήσει, η Αγάπη είναι η πιο ισχυρή δύναμη στο Σύμπαν. Είναι η βάση της Ανθρώπινης Υπόστασης, χωρίς αυτή και μακριά από αυτή ο άνθρωπος ξεραίνεται και λιμνάζει. Ζήσε τη Ζωή με την Ιερότητα που τη διέπει. Κάνε μόνο ένα πράγμα, ακόμα και αν δεν κάνεις τίποτα άλλο. Αλλά κάνε το όμως σταθερά και σε κάθε, μα κάθε περίπτωση. Σου εύχομαι κάθε ημέρα να βρίσκεις τη δύναμη μέσα από τις αντιξοότητες και τις δυσκολίες και συνάμα την ευλάβεια, να κάνεις την Αγάπη πράξη. Καλή Δύναμη.

Write A Comment

three × 3 =