Τέχνη

Αντί Επιλόγου…

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr

Ήρθε η ώρα, έρχεται πάντα, αρκεί να αντέξεις να φθάσει.
Αρκεί όσο και αν εχεις ραγίσει, να μην αφήσεις το αμπάρι σου νερά μέσα να φέρει να μπάσει.

Και όσα ραπίσματα και αν δέχτηκες στη διαδρομή,
που εσύ χαρούμενος νόμιζες το Ευαγγέλιο στον Άμβωνα έσυρες να διαβάσεις.

Και έξαφνα, άνοιξε του Κόσμου η γκρίζα καταπακτή
η οιμωγή του άλαλου πόνου έφερε αμείλικτα τη θηλιά στο λαιμό,
να σου περάσει.

Σε πήρε το ρεύμα και χάθηκες σ’ ανίερα βάθη.
Ικέτης βρεγμένος, γονάτισες σε χώρες μωρών.

Λάθεψες ασυγχώρητα για πατρίδα σου, τα πιο ληστεμένα, καπηλευμένα εδάφη.
Λάθεψες..

Και λίγο πριν χαθείς, πριν το Φως το Ιερό ολότελα για άλλη μια φορά να λησμονήσεις.
Βρήκες τη δύναμη να σπάσεις, μην λυγίσεις.
Και ένιωσες… βίωσες… ήξερες…

Η Αγάπη, μόνο, κρατά αναμμένο το καντήλι της Επιμονής.
Χωρίς αυτή, όσο δυνατός και αν νομίζεις πως Είσαι,
πουθενά, μα πουθενά, φίλε μου αγαπημένε.
Πουθενά… δεν πρόκειται ποτέ σου να φθάσεις.

Γράψτε ένα σχόλιο

3 × four =