Αυτογνωσία

Χωρίζοντας Συνειδητά

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr

Κάθε μέρα έχουμε ραντεβού με το Ανώτερο, το περιεχόμενο είναι η καθημερινότητα, όλος ο χρόνος συμπυκνώνεται στην παρούσα στιγμή και ο εχθρός δεν είναι έξω από εμάς.
Λουίς Εσπινόζα

Σχέσεις: ο αντικατοπτρισμός της συνειδησιακής μας ωριμότητας

Τα πρώιμα χρόνια της ζωής μας μέχρι να επέλθει μια σταδιακή συνειδητοποίηση, που δεν είναι απαραίτητα καρπός της ωριμότητας αλλά της συνειδητής προσπάθειας μας να γνωρίσουμε πραγματικά τον Εαυτό μας, οι σχέσεις μας τραυματίζονται μέσα από τις Συμπληγάδες της συνειδησιακής μας ανεπάρκειας. Τείνουμε δηλαδή να δημιουργούμε φιλικές, επαγγελματικές και κυρίως συντροφικές σχέσεις από την περιφέρεια των πιο αυτόματων και ψυχαναγκαστικών τμημάτων του ψυχισμού μας που έλκουν την καταγωγή τους από τα πρώτα παιδικά μας βιώματα και τις ματαιωμένες προσδοκίες που όλοι έχουμε αναπόφευκτα βιώσει στις θεμέλιες, αρχετυπικές συσχετίσεις μας με τους γονείς. Δημιουργούμε ασυνείδητα κοινωνικά, επαγγελματικά, φιλικά και κυρίως συντροφικά και οικογενειακά οικοδομήματα που τις περισσότερες φορές εκπορεύονται και ταυτόχρονα ενεργοποιούν, όπως ένας πυροκροτητής, τα τραυματισμένα, ντροπιασμένα και σκιώδη κομμάτια του ψυχισμού μας, που ζουν καθημερινά μαζί μας, ωστόσο εν απόλυτη ή σχετική αγνοία μας. Οι εξαρτητικές, ψυχαναγκαστικές, εμμονικές, φοβικές σκέψεις, συναισθήματα και συμπεριφορές που στην αρχή ούτε καν τις συνειδητοποιούμε ή και αν τις συνειδητοποιούμε προσπαθούμε να  τις ξεχάσουμε και να τις κοιμίσουμε μέσα από τη λήθη της καθημερινότητας. Είναι αυτές οι ίδιες συμπεριφορές που έλκουν την αντίστοιχη ποιότητα και συμπεριφορά ερωτικών συντρόφων που αργά ή γρήγορα, όταν οι συνθήκες του κάρμα ωριμάσουν, θα καρφώσουν με τον ένα ή τον άλλο ή και ακριβώς τον ίδιο τρόπο βαθιά το μαχαίρι στην πληγή και θα ξανά-ανοίξουν το αρχέτυπο τραύμα που είναι ταυτόχρονα και ο σπόρος της θεραπείας. Και τότε είναι που αντί να στρέψουμε την προσοχή μας στην ουσία και να συνειδητοποιήσουμε τις αυτόματες συμπεριφορές, πεποιθήσεις και τάσεις που κουβαλάμε σαν αποσκευές που μας βαραίνουν μέσα μας, βάζουμε στο επίκεντρο εκείνον τον άλλοτε «πολύτιμο» άλλον και παραδινόμαστε στο δράμα της δίχως φρένο υπονόμευσης και επίκρισης. Ποια είναι άραγε η βάση αυτής της βλαπτικά επαναληπτικής και περιοριστικής συμπεριφοράς που υποσκάπτει την ακεραιότητα μας και πλήττει βαθιά και απερίσκεπτα τη σύνδεση μας με τον παλμό της ίδιας Ζωής που ενυπάρχει σε όλους τους ανθρώπους?

Ο αυτοματισμός της προβολής και εξιδανίκευσης: η αλήθεια που ασυνείδητα αλλοιώνεται

Σύμφωνα με τον ανθρωποφιλόσοφο Γκουρτζίεφ: ο άνθρωπος που δεν έχει συνειδητοποιήσει και εκφράσει τον πυρήνα ενότητας που ενυπάρχει μέσα του, είναι ένα πλήθος από πολυάριθμες αντικρουόμενες παρορμήσεις και κίνητρα που συνεχώς εκδηλώνονται μέσα του. Μόνο αυτός που κατάφερε μέσα από επίμονες και συνειδητές προσπάθειες κατάφερε να ελευθερώσει τον εαυτό του από το χάος που προκύπτει από τη δική του έλλειψη συνειδητότητας, μπορεί πραγματικά να αναγνωρίσει τι σημαίνει Ζωή. Με τον δικό του γλαφυρό τρόπο ο Osho ρωτά αυτόν που κατηγορεί και αντιμάχεται: Είναι σαν το κύμα να πολεμά τον ωκεανό, ένα φύλλο να πολεμά το δέντρο ή το χέρι σου να πολεμά το σώμα σου. ‘Όταν κατηγορείς ή πολεμάς κάποιον, με ποιόν τελικά πολεμάς?

Στις βασικές αρχές της θεώρησης του για την ανθρώπινη ψυχολογία ο Carl Jung ονομάζει «Σκιά» το κατώτερο τμήμα της προσωπικότητας, το άθροισμα όλων των προσωπικών και συλλογικών ψυχικών στοιχείων τα οποία, εξαιτίας της ασυμβατότητάς τους με την επιλεγμένη συνειδητή στάση, δεν εκφράζονται στη ζωή και επομένως ενώνονται σε μία σχετικά αυτόνομη «διχασμένη προσωπικότητα» με αντιθετικές τάσεις μέσα στο ασυνείδητο. Η σκιά προσωποποιεί οτιδήποτε αρνείται να αναγνωρίσει το υποκείμενο γύρω από τον εαυτό του. Προβάλλεται πάνω στο άτομο άμεσα ή έμμεσα. Για παράδειγμα, κατώτερα χαρακτηριστικά του χαρακτήρα και άλλες ασύμβατες τάσεις.

Στις περισσότερες περιπτώσεις:

  • Είτε εξιδανικεύουμε τους άλλους προβάλλοντας πάνω τους ανύπαρκτες ποιότητες, οι οποίες ωστόσο είτε λείπουν από μέσα μας ή μας είναι χρήσιμες για να αναπαράγουμε αέναα το σενάριο της «ιδανικής» ένωσης και ανταλλαγής αγάπης, ασφάλειας και τρυφερότητας με την αρχετυπική μητέρα.
  • Ή επιλέγουμε υποσυνείδητα συντρόφους, συνεργάτες ή φίλους που αργά ή γρήγορα θα πυροδοτήσουν με τη συμπεριφορά τους τον τραυματισμένο ψυχισμό μας, φέρνοντας στην επιφάνεια όλο το συνονθύλευμα της αρνητικότητας, της ματαίωσης και του πόνου που κουβαλάμε που κατ΄αυτό τον τρόπο τρέφεται, ισχυροποιείται και υπονομεύει εφεξής ακόμα περισσότερο οποιαδήποτε μελλοντική απόπειρα μας να δημιουργήσουμε ανθρώπινες σχέσεις ειλικρινούς αμοιβαιότητας.

Και ανάλογα με το πιο είναι το κυρίαρχο μοτίβο έλλειψης που βιώνουμε μέσα μας, τείνουμε να αναπαράγουμε δύο πιο συνήθη μοτίβα συντροφικής συσχέτισης όπως για παράδειγμα:

  • Δημιουργία παγιωμένων και στέρεων δομών κοινής συντροφικής ζωής, που παράγουν ισχυρή αίσθηση ασφάλειας, για να υπερκαλύψουν την εσωτερική έλλειψη ακεραιότητας, εμπιστοσύνης και ασφάλειας που βιώνει ο ένας ή και οι δύο σύντροφοι. Ως αποτέλεσμα της προσπάθειας να διασφαλιστεί πάσει θυσία η αίσθηση της επίπλαστης «ασφάλειας» συνήθως αυτού του τύπου σχέσεις δημιουργούν εσωτερική θλίψη και μαρασμό, αποστράγγιση από κάθε αίσθηση χαράς, αυθορμητισμού, ερωτισμού και δημιουργικής αισθαντικότητας.
  • Μερική ή ολοκληρωτική απουσία κάθε είδους πλαισίου συντροφικής σύνδεσης και συσχέτισης, που χαρακτηρίζεται ωστόσο από μια παθιασμένη χειμαρρώδη ερωτική κατ’ ουσία εμμονική ανταλλαγή σε σωματικό και συναισθηματικό επίπεδο και συχνά παραπέμπει στον απωθημένο εσωτερικό φόβο χειραγώγησης και απώλειας της προσωπικής αυτονομίας. Η αδυναμία ουσιαστικής ανάληψης ευθύνης και η έλλειψη συνεκτικής εσωτερικής τοποθέτησης έναντι της σχέσης και του συντρόφου, δίνει σε αυτές τις σχέσεις έναν αέρα μοιραίας αυτοκαταστροφικότητας που χαρακτηρίζεται από έντονες διακυμάνσεις, διαφωνίες και μια αίσθηση εσωτερικής αποσταθεροποίησης που πλήττει τη ζωή των δύο συντρόφων, εξαντλώντας τους σωματικά, νοητικά και συναισθηματικά.

Μέχρι να φθάσουμε κάποτε στο σημείο να αναγνωρίσουμε, να αποδεχθούμε, να ξαναβιώσουμε και τελικά να οδηγηθούμε στο να υπερβούμε τα τραυματισμένα, ψυχαναγκαστικά μας μέρη και κυρίως τον διχασμένο και προκατειλημμένο τρόπο με τον οποίο παραμορφώνουν την αντίληψη μας, είμαστε καταδικασμένοι να δημιουργούμε αλλεπάλληλες συντροφικές σχέσεις γύρω από το ίδιο παθογενές και ανολοκλήρωτο επαναληπτικό μοτίβο.

Διαλύοντας τον φαύλο κύκλο της ψευδαίσθησης: η κρίσιμη στιγμή της  μεταμόρφωσης

Η στιγμή του σαρωτικού πόνου, της προδοσίας, της εγκατάλειψης, της θλίψης, του με οποιοδήποτε τρόπο διαχωρισμού των δύο συντρόφων από την φαινομενική τους εγγύτερη πρότερη σύνδεση, είναι αδιαμφισβήτητα η κρίσιμη στιγμή. Είναι η στιγμή της μέγιστης ταλάντωσης. Για να είναι μια δύναμη κατάλληλη να συντηρήσει μια ταλάντωση, θα πρέπει να τείνει να κρατήσει το σύστημα σε μια θέση ισορροπίας, οπότε θα πρέπει να είναι αντίθετη προς την απομάκρυνση από την θέση αυτή και όσο αυξάνεται η απομάκρυνση, τόσο να αυξάνεται και το μέτρο της δύναμης. Εκεί μείνε σε ισορροπία και βίωσε με το Είναι σου, απλά παρατήρησε. Εκεί μείνε στην άκρη του γκρεμού, μην πέσεις παρασύροντας για άλλη μια φορά και τον άλλο άνθρωπο στη δίνη της οποιαδήποτε θυματοποίησης ή αρνητικότητας. Εκεί μην σηκώσεις και πάλι το δάκτυλο να υποδείξεις τον φταίχτη. Μην γίνεις θύμα ή θύτης, μην ενοχοποιηθεις αλλά και μην κατηγορήσεις. Αυτό που νόμιζες για Ήλιο πως είναι δυνατόν να έχει γίνει πλήρες σκοτάδι? Εκεί που μέχρι χθες φρόντιζες, φιλούσες και θώπευες πως είναι δυνατό να θέλεις πλήγμα τώρα να δημιουργήσεις? Τι άλλαξε μέσα σου, παρατήρησε αυτή την αυτόματη απωθημένη δύναμη, ποιο δηλητήριο ανεβαίνει βαθιά μέσα από το ένστικτο στις φλέβες σου και σε ωθεί σε βίαιη επίκριση, νοητική και συναισθηματική?

Σε αυτό το σταυροδρόμι που βρέθηκε κάποτε και ο μυθικός Ηρακλής, εσύ απλά μείνει και κοίταζε και μην επιλέξεις μήτε την Αρετή, μήτε την Κακία. Επέτρεψε απλά στη Συνείδηση να αναδυθεί και σε πάρει με τρόπο απόλυτα φυσικό ξανά στο ήρεμο βάθος της Ύπαρξης, αυτού που πραγματικά Είσαι. Αυτού που πραγματικά Είστε και οι δύο, ανεξαρτήτως αν οι συνθήκες της ζωής υπαγορεύουν τον οποιοδήποτε διαχωρισμό, με οποιοδήποτε τρόπο, μείνε για λίγο και απλά αποδέξου και αναγνώρισε την Αλήθεια: αυτό που πραγματικά είστε είναι Ένα, Ενιαίο και Αδιαίρετο.

Αποχωρώντας συνειδητά και ολοκληρωτικά από τη συντροφική σχέση

  1. Καθίστε αναπαυτικά σε μια άνετη καρέκλα και κλείστε απαλά τα μάτια. Δημιουργείστε συνειδητά χώρο προστασίας είτε μέσα από μια επίκληση, μια προσευχή ή μια εσωτερική εικόνα που σας κάνει να αισθάνεστε εμπιστοσύνη και εσωτερική ασφάλεια.
  2. Συνδέστε συνειδητά την επίγνωση σας με την αναπνοή και το σώμα, αποκτήστε τη βαθύτερη αίσθηση του σώματος σας αυτή τη στιγμή και αποσυνδεθείτε τον νοητικό ή συναισθηματικό εσωτερικό διάλογο.
  3. Φέρτε στο νου σας την πρόσφατη εμπειρία από τη σχέση και τον άνθρωπο που επιλέξατε να σχετιστείτε και μέσα από τα συμβάντα, παρατηρήστε ήρεμα και αφήστε να αναδυθεί στην επιφάνεια της συνείδησης σας, το κύριο επαναληπτικό σύμπλεγμα που τείνει να αναπαράγεται στη ζωή σας και στις συντροφικές σχέσεις σας.
  4. Οραματιστείτε ήρεμα τον άνθρωπο που αγαπήσατε και βαδίστε προς εκείνον ή εκείνη στο μέσο διάστημα μιας γέφυρας. Αφήστε με γαλήνια ανακούφιση τις μάσκες του ψυχαναγκασμού και της εξιδανίκευσης να διαλυθούν, επιτρέψτε με μια βαθιά εκπνοή σε όλες τις νοητικές και συναισθηματικές σας προβολές να καταρρεύσουν ολοκληρωτικά και να ελευθερώσουν τόσο εσάς όσο και τον άλλο ανθρωπο από οποιοδήποτε τύπου και ποιότητας προσδοκίες. Παρατηρήστε για λίγο πως αισθάνεστε και συνεχίστε να αναπνέετε συνειδητά.
  5. Κρατήστε αν μπορείτε για λίγο με στοργή τα χέρια του και συγχωρήστε τον εαυτό σας αλλά και τον σύντροφο σας, για τη θλίψη και τον πόνο που προκαλέσατε ο ένας στον άλλον με ή χωρίς της θέληση σας. Αναγνωρίστε έστω και για λίγο το  Φως της Μίας Ζωής που ρέει μέσα και στους δύο στο ήσυχο φόντο της ύπαρξης, πίσω από τις αδιάκοπες διακυμάνσεις της προσωπικότητας.
  6. Σταδιακά αρχίστε να διαχωρίζετε τη σύνδεση σας σωματικά, νοητικά και συναισθηματικά. Μέσα από την ήρεμη αναπνοή και την παρατήρηση του σώματος σας, παρατηρείστε όλες τις συνδέσεις που υπάρχουν μεταξύ σας σε όλα τα επίπεδα να αρχίσουν να διαλύονται σταδιακά και ειρηνικά, χωρίς βιασύνη, μέχρι να καταλυθούν ολοκληρωτικά. Λάβετε όσο χρόνο χρειάζεστε μέχρι να νιώσετε ότι επαν-αποκτάτε πλήρως την ενεργειακή σας ακεραιότητα.
  7. Όταν νιώσετε ότι η διαδικασία έχει ολοκληρωθεί, χαμογελάστε εσωτερικά αν μπορείτε και πείτε ευχαριστώ στην ύπαρξη που στέκεται απέναντι σας. Ευχαριστώ για την αγάπη που ανταλλάξατε, για τα μαθήματα και τις εμπειρίες που αποκομίσατε μέσα από τη συσχέτιση σας και τον εμπλουτισμό των εσωτερικών βιωμάτων σας, με οποιοδήποτε τρόπο και αν προήλθαν.
  8. Αποχαιρετήστε συνειδητά τον άλλο άνθρωπο και αποχωρήστε, βαίνοντας ο καθένας προς το δικό του δρόμο.

Το δρόμο που υπαγορεύει η προσωπική εξέλιξη και τα αιτήματα του κάθε ανθρώπου. Τη  μοναδική οδό αυθεντικής έκφρασης του ατομικού δυναμικού μας, της εγγενούς μας χαρισματικότητας και αλληλέγγυας χρησιμότητας. Το μοναδικό δρόμο για τη δημιουργία ειλικρινών σχέσεων Αγάπης, Συναίνεσης, Στοργής  και Αμοιβαιότητας με τον Εαυτό μας και τους υπόλοιπους εξίσου εκλεκτούς συνοδοιπόρους μας, στο εκπληκτικό ταξίδι μάθησης, εξέλιξης και προσφοράς που ονομάζεται….Ζωή.

Η φωτογραφία που συνοδεύει το άρθρο είναι ευγενική προσφορά του ιστότοπου pexels

Γράψτε ένα σχόλιο

three × 2 =