Τέχνη

Δαίμων Ίκαρος

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr

Ψυχή μου τη θύρα σου άγγιξα, δεν απεκρίθης.
Στ’ αυτί σου γλυκοψιθύρησα, εξαφανίσθης.
Και ωστόσο, πριν αλέκτωρ λαλήσει,
τρεις φορές έσπευσες να μ’ ασπαστείς,

να με φροντίσεις.

Βρέφος που βρήκε το σθένος μονάχο να υψωθεί,
σε τρυφερά γυναίκας πόδια, με ζέση να στεριώσει.
Ανάσα που εκπαιδεύθη ολιγαρκώς παντός καιρού,
να εκμαιεύει των χρησμών σου την αρχέγονη πλεύση.

Κι όσο στα βάθη του Αχέροντα λάσπωνα,
καίγοντας στο κενό- 
ως Δαίμων Ίκαρος- τα κέρινα φτερά μου,
έξαφνα υψώθη της Φωνής σου το πύρινο λάβαρο
να οδηγήσει εμπρός ολοταχώς,
της ζωής μου, το μάταιο στράτευμα,

στο ένδοξο σου Μονοπάτι.

Write A Comment

six + eight =