Tag

αγάπη

Browsing

Κάθε μέρα έχουμε ραντεβού με το Ανώτερο, το περιεχόμενο είναι η καθημερινότητα, όλος ο χρόνος συμπυκνώνεται στην παρούσα στιγμή και ο εχθρός δεν είναι έξω από εμάς.
Λουίς Εσπινόζα

Σχέσεις: ο αντικατοπτρισμός της συνειδησιακής μας ωριμότητας

Τα πρώιμα χρόνια της ζωής μας μέχρι να επέλθει μια σταδιακή συνειδητοποίηση, που δεν είναι απαραίτητα καρπός της ωριμότητας αλλά της συνειδητής προσπάθειας μας να γνωρίσουμε πραγματικά τον Εαυτό μας, οι σχέσεις μας τραυματίζονται μέσα από τις Συμπληγάδες της συνειδησιακής μας ανεπάρκειας. Τείνουμε δηλαδή να δημιουργούμε φιλικές, επαγγελματικές και κυρίως συντροφικές σχέσεις από την περιφέρεια των πιο αυτόματων και ψυχαναγκαστικών τμημάτων του ψυχισμού μας που έλκουν την καταγωγή τους από τα πρώτα παιδικά μας βιώματα και τις ματαιωμένες προσδοκίες που όλοι έχουμε αναπόφευκτα βιώσει στις θεμέλιες, αρχετυπικές συσχετίσεις μας με τους γονείς. Δημιουργούμε ασυνείδητα κοινωνικά, επαγγελματικά, φιλικά και κυρίως συντροφικά και οικογενειακά οικοδομήματα που τις περισσότερες φορές εκπορεύονται και ταυτόχρονα ενεργοποιούν, όπως ένας πυροκροτητής, τα τραυματισμένα, ντροπιασμένα και σκιώδη κομμάτια του ψυχισμού μας, που ζουν καθημερινά μαζί μας, ωστόσο εν απόλυτη ή σχετική αγνοία μας. Οι εξαρτητικές, ψυχαναγκαστικές, εμμονικές, φοβικές σκέψεις, συναισθήματα και συμπεριφορές που στην αρχή ούτε καν τις συνειδητοποιούμε ή και αν τις συνειδητοποιούμε προσπαθούμε να  τις ξεχάσουμε και να τις κοιμίσουμε μέσα από τη λήθη της καθημερινότητας. Είναι αυτές οι ίδιες συμπεριφορές που έλκουν την αντίστοιχη ποιότητα και συμπεριφορά ερωτικών συντρόφων που αργά ή γρήγορα, όταν οι συνθήκες του κάρμα ωριμάσουν, θα καρφώσουν με τον ένα ή τον άλλο ή και ακριβώς τον ίδιο τρόπο βαθιά το μαχαίρι στην πληγή και θα ξανά-ανοίξουν το αρχέτυπο τραύμα που είναι ταυτόχρονα και ο σπόρος της θεραπείας. Και τότε είναι που αντί να στρέψουμε την προσοχή μας στην ουσία και να συνειδητοποιήσουμε τις αυτόματες συμπεριφορές, πεποιθήσεις και τάσεις που κουβαλάμε σαν αποσκευές που μας βαραίνουν μέσα μας, βάζουμε στο επίκεντρο εκείνον τον άλλοτε «πολύτιμο» άλλον και παραδινόμαστε στο δράμα της δίχως φρένο υπονόμευσης και επίκρισης. Ποια είναι άραγε η βάση αυτής της βλαπτικά επαναληπτικής και περιοριστικής συμπεριφοράς που υποσκάπτει την ακεραιότητα μας και πλήττει βαθιά και απερίσκεπτα τη σύνδεση μας με τον παλμό της ίδιας Ζωής που ενυπάρχει σε όλους τους ανθρώπους?

Υπάρχει μια Αγάπη Ατελεύτητη;
Που βαίνει ολοκληρωτικά προς την Αιωνιότητα παραμερίζοντας οτιδήποτε φθαρτό;
Που εκπληρώνει τα πιο δημιουργικά σου όνειρα, μια ζεύξη προς τα πιο Υψηλά σου Οράματα και Ιδανικά;

Υπάρχει μια Αγάπη Φωτεινή που γνέφει με χαμόγελο εγκαρτέρησης σαν Γνήσια Μάνα;

Υπάρχει άραγε μια Αγάπη που αρνείται να ενδυθεί τα πέπλα της Σαγήνης;
Που αρνείται να καταναλώσει, να απομυζήσει, να θρέψει την πείνα της κατασπαράσσοντας τους Άλλους;
Υπάρχει μια Αγάπη Δίκαιη που επιθυμεί να εμπλουτίσει, να ομορφύνει να διδαχθεί και να διδάξει, να συνδεθεί ισότιμα και να αποθεώσει εκστατικά μέσα από την Συν-δημιουργία;

Υπάρχει μια Αγάπη Γνήσια που δε διστάζει να θανατώσει ότι στερείται Αξίας, ότι δεν της ταιριάζει,
χωρίς ποτέ να μισεί;

Υπάρχει μια Αγάπη Υπερασπίστρια, που βρυχάται σαν λιοντάρι, που μάχεται, χωρίς να αποβαίνει καταστρεπτική;

Υπάρχει μια Αγάπη Δυνατή που δε χειραγωγεί παρά μόνο Οικοδομεί και Αναδεικνύει;
Που υπερβαίνει τα νέφη των καιρών και λάμπει σαν Φως μαχητικό μέσα στο απαθές κοινωνικό σκοτάδι;
Υπάρχει μια Αγάπη Ενωτική που δεν φοβάται τον ξένο, που μπορεί να καλωσορίσει το διαφορετικό,
να αγκαλιάσει χωρίς να προσπαθήσει να επιβάλλει;

Υπάρχει μια Αγάπη Αυτόφωτη που δεν προσκολλάται σε τίποτα αλλά νοιάζεται για Όλα;
Υπάρχει μια Αγάπη Υπερβατική που δεν τρομάζει όταν αντικρίζει τη Θέα του Θανάτου γιατί αντέχει την Αλλαγή; 
Και αν υπήρχε αυτή η Αγάπη, τι θα έδινες για να τη Γνωρίσεις;

Θα τα έδινες Όλα για Την Αγάπη;
Όλα για την Αγάπη;

Ήρθε η ώρα, έρχεται πάντα, αρκεί να αντέξεις να φθάσει.
Αρκεί όσο και αν εχεις ραγίσει, να μην αφήσεις το αμπάρι σου νερά μέσα να φέρει να μπάσει.

Και όσα ραπίσματα και αν δέχτηκες στη διαδρομή,
που εσύ χαρούμενος νόμιζες το Ευαγγέλιο στον Άμβωνα έσυρες να διαβάσεις.

Και έξαφνα, άνοιξε του Κόσμου η γκρίζα καταπακτή
η οιμωγή του άλαλου πόνου έφερε αμείλικτα τη θηλιά στο λαιμό,
να σου περάσει.

Σε πήρε το ρεύμα και χάθηκες σ’ ανίερα βάθη.
Ικέτης βρεγμένος, γονάτισες σε χώρες μωρών.

Λάθεψες ασυγχώρητα για πατρίδα σου, τα πιο ληστεμένα, καπηλευμένα εδάφη.
Λάθεψες..

Και λίγο πριν χαθείς, πριν το Φως το Ιερό ολότελα για άλλη μια φορά να λησμονήσεις.
Βρήκες τη δύναμη να σπάσεις, μην λυγίσεις.
Και ένιωσες… βίωσες… ήξερες…

Η Αγάπη, μόνο, κρατά αναμμένο το καντήλι της Επιμονής.
Χωρίς αυτή, όσο δυνατός και αν νομίζεις πως Είσαι,
πουθενά, μα πουθενά, φίλε μου αγαπημένε.
Πουθενά… δεν πρόκειται ποτέ σου να φθάσεις.

«Γεννήθηκα για να ‘χω τόσα. Δεν μου λέει τίποτε να παραδοξολογώ. Aπό το ελάχιστο φτάνεις πιο σύντομα οπουδήποτε. Mόνο που ‘ναι πιο δύσκολο. Kι από το κορίτσι που αγαπάς επίσης φτάνεις, αλλά θέλει να ξέρεις να τ’ αγγίξεις οπόταν η φύση σού υπακούει. Kι από τη φύση – αλλά θέλει να ξέρεις να της αφαιρέσεις την αγκίδα της.»
– Οδυσσέας Ελύτης, «Γυμνός, Ιούλιο Μήνα»

Οταν ξεκίνησα να διδάσκω πρακτικές και εργαλεία ευζωίας, στο πλαίσιο εταιρικών προγραμμάτων υγείας και ενίσχυσης της απόδοσης, ήρθα αντιμέτωπη με μια παράξενη εμπειρία που μου προκάλεσε αρχικά αναστάτωση και έκπληξη.

Ανεβαίνοντας στο βάθρο και καθώς άρχιζα να εξηγώ ένα-ένα τα τεράστια πλεονεκτήματα και οφέλη από την σταθερή και επαλαμβανόμενη ενσωμάτωση πρακτικών ευζωίας όπως η άσκηση, ο διαλογισμός και η αναπνοή στο καθημερινό μας πρόγραμμα και ειδικά νωρίς το πρωί, στο ξεκίνημα της ημέρας, άρχισα να «πιάνω» στον αέρα καχύποπτα, κεκαλυμμένα, ωστόσο ξεκάθαρα εχθρικά και κακόβουλα βλέμματα και σήματα που προερχόταν από το ακροατήριο.

Κάποιοι άκουγαν με εμφανή αποστασιοποίηση, αδιαφορία και βαρεμάρα, κάποιοι με πραγματικό ενδιαφέρον, κάποιοι ήταν έτοιμοι να σηκωθούν και να με πιάσουν κυριολεκτικά από το λαιμό. Μέσα από μάτια τους και την αύρα τους, οι λέξεις που δεν τόλμαγαν να εκφραστούν φανερά ψιθύριζαν με αγανάκτηση: «ποια νομίζεις πως είσαι που ήρθες εδώ να μου κάνεις μάθημα πώς να ζω» «τι ξέρεις εσύ κυρία μου για τη ζωή μου, τι περνάω για να φθάσω καθημερινά στο γραφείο, πόση πίεση δέχομαι ήδη να βγάλω πέρα μια δουλειά που δεν αγαπώ, μια ζωή που δεν αγαπώ», «τι άλλο θέλετε από εμένα, πόσο άλλο πρέπει να πιεστώ να αποδώσω, δεν φθάνουν ήδη όλα όσα μου έχετε πετάξει στο κεφάλι και θέλετε δήθεν να με μάθετε τι άλλο παραπάνω πρέπει να κάνω»,  «δεν φθάνουν όσα ήδη κάνω που είμαι μητέρα, σύζυγος, εργάζομαι, ξεμένω πάντα από δυνάμεις πριν ακόμα ξυπνήσω και κανείς δεν νοιάζεται, ποτέ ότι κάνω ως δεν σας φαίνεται αρκετό».

Στην αρχή νόμιζα πως ήταν ιδέα μου, μετά όμως συνειδητοποίησα πως υπήρχε μια σθεναρή ενεργειακή αντίσταση που παρεμπόδιζε την ενέργεια που προσπαθούσα να μεταδώσω και δεν επέτρεπε να περάσει οτιδήποτε στο ενεργειακό πεδίο των συμμετεχόντων. Πυροδοτούσα με την παρουσία μου το συσσωρευμένο θυμό και τη ματαίωση που κουβαλούσαν βαθιά μέσα στο Είναι τους και δεν επιτρεπόταν να το εκφράσουν και αυτό απέτρεπε τη δεκτικότητα τους στη διδασκαλία, με αποτέλεσμα να μην δημιουργείται μεταξύ μας καμία ενεργειακή σύνδεση γνώσης και ανταλλαγής, τόσο σε λεκτικό όσο και σε μη λεκτικό επίπεδο.

Θα μπορούσα ίσως να αγνοήσω τα σήματα αρνητικότητας που απεγνωσμένα εξέπεμπαν και να συνεχίσω το παραμύθι μου, να παίξω το ρόλο μου και να εισπράξω την αμοιβή μου και να φύγω. Άλλωστε ήταν η δική τους ζωή, δεν με αφορούσε.

Στάθηκα για μια στιγμή και σώπασα: διερωτήθηκα αν η ζωή τους με αφορά και κατά κάποιο τρόπο και ως δια μαγείας ένιωσα εμφατικά και με πάσα βεβαιότητα ότι φυσικά και με αφορά.

Αισθάνθηκα μια αίσθηση ήρεμης ανθρώπινης αλληλεγγύης, ο συναισθηματικός πόνος που εξέπεμπαν άγγιζε και κατά κάποιο τρόπο ενεργοποιούσε και το δικό μου σιωπηλό πόνο, τις δικές μου ματαιώσεις, τη δική μου πολύχρονη, συσσωρευμένη αγανάκτηση. Ένιωσα τότε αυτόματα μόλις απλά αναγνώρισα και αποδέχθηκα το δικαίωμα τους να αγανακτούν,  δημιουργήθηκε μια γαλήνια ησυχία στο χώρο.

Μετρηθήκαμε ήρεμα με τα βλέμματα, κατάλαβαν ότι τους τους σέβομαι, ωστόσο σε καμία περίπτωση δεν τους φοβάμαι και εισέπραξα ακριβώς το ίδιο συναίσθημα. Και δεν είπα το ποίημα μου, δεν έπαιξα το ρόλο μου, σταμάτησα κάθε ομιλία, έστρωσα κάτω τα στρώματα και ξεκίνησα να καθοδηγώ απλές ασκήσεις και αναπνοές, τίποτα ιδιαίτερο και τίποτα πιο εξειδικευμένο, τίποτα πιο fancy, τίποτα που δεν είχαν ξαναδεί ή δεν είχαν ξανακούσει ακόμα και στο πρόγραμμα γυμναστικής του Γυμνασίου.

Δημιούργησα συνειδητά τις προϋποθέσεις για να εκφραστούν αυτά τα τοξικά ανείπωτα, άρχισα απλά να δημιουργώ μέσα από τις πρακτικές χώρο έκφρασης και εκδήλωσης, χωρίς ζητούμενα, επιβράβευση, αποδοκιμασία ή προϋποθέσεις και τότε ξεκίνησε να συμβαίνει κάτι μαγικό: αφέθηκαν. Μέσα από τις κάμψεις, τις διπλώσεις, τις φαινομενικές έσω και έξω στροφές του σώματος άνοιξαν οι στρόφιγγες του νου. Χαλάρωσαν με τις αναπνοές οι αντιστάσεις στο κοιλιακό διάφραγμα που αγωνιωδώς κρατούσαν τον έλεγχο, έπεσαν οι μάσκες του πόνου γύρω από τα μάτια, το πηγούνι και τα χείλη. Άρχισαν να ρέουν σαν λάβα καυτή τα συναισθήματα και όπως το σώμα έστριβε, έστριβαν, όπως το σώμα έρεε, έρεαν, όπως το σώμα διπλωνόταν, συνταρασσόταν, άνοιγε, έκλεινε, κρυβόταν, αποσυρόταν ακολουθούσαν μαζί σαν φίλοι  ή τουλάχιστον όχι σαν εχθροί.

Παρακολουθούσα μαγεμένη τη διαδικασία να ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια μου μέχρι που επήλθε για όλους η λύτρωση: ξάπλωσαν στο στρώμα, έκλεισαν για λίγο- που φάνηκε σαν για πάντα- τα μάτια και αφέθηκαν απλά βιώσουν τη Παρουσία μέσα τους. Και μετά όταν σηκώθηκαν μπορούσαν πια να ακούσουν για λίγο, έγιναν κάπως πιο δεκτικοί που απλά ένιωσαν ότι υπήρξε κάποιος που απλά σεβάστηκε την εσωτερική τους κατάσταση και δεν μπήκε καν στη διαδικασία να τους κάνει να μπουκώσουν με το ζόρι-μαζί με όλα τα άλλα που καταπίνουν καθημερινά- το διαλογισμό και την αναθεματισμένη γιόγκα.

Αυτή η στιγμή αποτέλεσε μια στιγμή ορόσημο τόσο για εκείνους, όσο και για εμένα. Συνειδητοποίησα πως η πρώτη ερώτηση που οφείλεις να κάνεις κάθε ημέρα στον Εαυτό σου όταν ξυπνάς το πρωί είναι: «Παράγει Εκπλήρωση η Ζωή μου καθώς και οι επιλογές μου σε οποιοδήποτε τομέα της ζωής μου σήμερα;» Αν η απάντηση παραμένει επαναλαμβανόμενα όχι για μακρό χρονικό διάστημα, έχει έρθει η ώρα κάτι να αλλάξεις.

Συνειδητοποίησα πόσο παραμορφωμένη και εκτός πραγματικότητας εικόνα έχουμε μερικές για την Αυτογνωσία και την Πνευματικότητα και πόσο λανθασμένα και παραπλανητικά κάνουμε χρήση των εργαλείων και των πρακτικών εναρμόνισης που μας έχουν δοθεί και με ιερότητα κληροδοτηθεί, κακοποιώντας και σε καμία περίπτωση θεραπεύοντας το Είναι μας, τον ίδιο τον Εαυτό μας. Με πραγματικό σεβασμό προς όλα τα συστήματα, τους αναζητητές, τους σκεπτόμενους, σε τελική βάση τους απλούς, καθημερινούς ανθρώπους σαν και εμένα, νιώθω πραγματικά πως από ένα σημείο και μετά η Αυτογνωσία που δεν παράγει Εκπλήρωση, καταντά Θλίψη, Καταφυγή, Απόδραση και Υπαρξιακό Δεκανίκι.

Όταν η Γιόγκα, η αναπνοή, η διατροφή, η μελέτη, ο αναστοχασμός, η μαθητεία, ο διαλογισμός χρησιμοποιούνται για να συνεχίσεις να αντέχεις μια θλιμμένη και αταίριαστη σε εσένα ζωή, ένα επάγγελμα που δεν σε εκφράζει, μια καθημερινότητα που δεν σε εκπληρώνει, ένα περιβάλλον που δεν σε εμπνέει, συνεργάτες, φίλους και συντρόφους με τους οποίους ούτε συμπλέεις, ούτε ταιριάζεις, τότε φρονώ πως είναι σαν να παίρνεις ένα «υγιεινό» αλλά εξίσου ή –διατηρώ μια επιφύλαξη– ακόμα πιο επικίνδυνο lexotanil. Εκεί που άλλος άνθρωπος για να πνίξει τη θλίψη του ή τη ματαίωση του το ρίχνει στο αλκοόλ, στα γλυκά, στα burgers, ή βλέπει μονοκοπανιά 25 seasons στο Netflix σε ένα βράδυ ή ανεβοκατεβαίνει μανιωδώς πίστες στον Παρνασσό ή τα σπάει στα μπουζούκια κάθε βράδυ ή μπαίνει στο γραφείο ξημερώνοντας και φεύγει όταν έχει βραδιάσει ή κάνει τη μια εξωσυζυγική σχέση μετά την άλλη για να αντιπαρέλθει τη μιζέρια μιας ζωής που την υπομένει σιωπηλά κάθε ημέρα δίχως να του ταιριάζει, εσύ ο φωτισμένος, πνευματικός, vegan, υγιεινιστής, οικολόγος, διαλογιστής, εναλλακτικός τι ακριβώς κάνεις;

Αντί να ναρκώνεσαι, να βυθίζεσαι στο κενό, στην ανυπαρξία του να μην σκέφτεσαι, να μην αντιμετωπίσεις τα καθημερινά σου αδιέξοδα με ουσίες, σοκολάτα, αλκοόλ, σεξ, shopping, ταξίδια, βόλτες και εντυπώσεις, «κουμπώνεις» εναλλακτικά με Pilates, aerial yoga, ρεφλεξολογία,  αστρολογία, εξαντλητικές detox δίαιτες, υπερβατικό διαλογισμό, βότανα, βελονισμό και ότι άλλο αδηφάγα σπεύδεις μέσα στην απόγνωση σου να καταναλώσεις. Μήπως γιατρευτείς, μήπως σταματήσεις έστω και για λίγο να υποφέρεις, μήπως θυμηθείς πόσο αβίαστα κυλούσε κάποτε που απλά υπήρχες, έπαιζες και ονειρευόσουν η ζωή και πως πόσο αδιάκοπα βαρύ και θλιβερό φορτίο έχει τώρα καταντήσει.

Και για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, αν τουλάχιστον πνίγεις το βάρος σου σε καταστροφικές για το σώμα σου και την υγεία σου συνήθειες, κάποια στιγμή θα σου χτυπήσει το καμπανάκι. Θα ανέβει η χοληστερίνη στα ύψη, θα ανέβει η αρτηριακή πίεση, θα αρχίσουν οι πονοκέφαλοι, μπορεί οι αρτηρίες σου να φράξουν τόσο πολύ από την κατάχρηση που να προκαλέσουν έμφραγμα του μυοκαρδίου ή να διαγνωσθείς με αρχικό στάδιο καρκίνου στο στήθος ή το ήπαρ σου να κάνει λιπώδη διήθηση. Θα έρθει κάποιο σοκ να σε ταρακουνήσει, να σε ταράξει ώστε να καταλάβεις ότι εγκληματείς υπό ένα τρόπο κατά της ζωής σου, παραβιάζεις την αρμονία της Φύσης που σε έπλασε, μέσα σου, και αργά ή γρήγορα θα κληθείς να αντιμετωπίσεις τη συνέπειες.

Με την «υγιεινή» καταπίεση η διαδικασία είναι πιο ύπουλη, πιο βασανιστική, πιο αργή, ομιχλώδης, παίρνει συνήθως πολύ περισσότερο χρόνο να συνειδητοποιήσεις ότι αργά αλλά σταθερά υποσκάπτεις και πάλι την υγεία σου,  την αδιαπραγμάτευτη βάση Εκπλήρωσης μέσα από την οποία θα έπρεπε να εκπορεύεται η Ζωή σου. Και στεγνώνεις, διεκπεραιώνεις, είσαι σε καθεστώς υποτέλειας, βρίσκεσαι υπό της Ζωής, δεν συμπορεύεσαι, ούτε και εναρμονίζεσαι με τη ροή της. Και ενώ νομίζεις πως είσαι στο σωστό δρόμο, κάποιες φορές αισθάνεσαι μια αδιόρατη θλίψη.

Στην αρχή κάποιες μέρες αισθάνεσαι τα πόδια σου βαριά σαν να έχεις γεράσει, και μετά από λίγο καιρό νιώθεις κάθε μέρα βαρύς, άκεφος και άτονος, αδιάφορος βασικά. Κοιτάς το πρόσωπο σου στον καθρέπτη και είναι στα αλήθεια σαν να έχεις γεράσει. Και τότε λες, είναι που δεν τρώω αρκετές τροφές με προβιταμίνη B12, ναι αυτό φταίει. Είναι που δεν πειθαρχώ να σηκωθώ ακόμα πιο νωρίς στις 05.30 το πρωί να κάνω όλες τις αναπνευστικές ασκήσεις που μου έχουν δείξει, ναι σίγουρα αυτό είναι που φταίει. Είναι που δεν έχω απόλυτη πειθαρχία και που και που βάζω στον καφέ μου μια φορά το μήνα μισή κουταλιά ζάχαρη, τώρα κατάλαβα αυτό είναι που μου διαλύει την ισορροπία πρέπει να κόψω τη ζάχαρη τελείως.

Και για λίγο καιρό μπαίνεις εντατικά σε πρόγραμμα, τα κάνεις όλα με θρησκευτική ευλάβεια, ακριβώς όπως σου τα έχουν πει και σου τα έχουν δείξει. Και πρόσκαιρα νιώθεις καλύτερα. Και -εύρηκα- αναφωνείς σαν το μεγάλο μαθηματικό και φιλόσοφο Αρχιμήδη, αυτό ήταν που έφταιγε τελικά, που μια φορά το μήνα που έτρωγα μισή κουταλιά καστανή ζάχαρη ή που έκανα 1,5 κύκλο λιγότερη εναλλακτική αναπνοή όταν ξυπνούσα το πρωί.

Και ξαφνικά μια μέρα στην τάξη της γιόγκα σε μια μισή σπονδυλική στροφή, άξαφνα αρχίζει από το πουθενά να κυλά ένα δάκρυ που πάει να μετατραπεί σε λυγμό, σε σπαραγμό αλλά αμέσως το πνίγεις, σκουπίζεις ενοχικά τα μάτια μην σε πάρεις κανένας χαμπάρι και πει «ποια είναι αυτή η ηλίθια που κλαίει σαν μωρό μέσα παιδί στην τάξη;». Εμφανίζεται πάλι από το πουθενά η κατρακύλα σου και σου χαμογελάει σαρδόνια και εμφατικά κατάμουτρα.

Τότε συνήθως είναι που απευθύνεσαι στον ειδικό, το δάσκαλο σου της γιόγκα, το διατροφολόγο, το βελονιστή, τον ομοιοπαθητικό, τον ψυχολόγο, τον ιριδολόγο, τον χρωματολόγο, το σαμάνο, τον υπνωτιστή που κάνει regression σε προηγούμενες ζωές, τον αστρολόγο, την τύπισσα που ρίχνει τα ταρώ, που δίνει τα ανθοϊαματα, που διαβάζει τις κέλτικες ρούνες, που μελετάει τους γρίφους του I Ching. Όλα τα άλλα τα έκανες, μόνο με Ultrex δεν λούστηκες.

Και φυσικά ο ειδικός θα σου πει: μα φυσικά έχει μπλοκάρισμα ο μεσημβρινός στο Ήπαρ γι αυτό η ενέργεια δεν ρέει. Βέβαια το τσάκρα της καρδιάς είναι άδειο ή το δεξί του τμήμα έχει συμφόρηση λόγω της συσσωρευμένης θλίψης γι αυτό η ενέργεια δεν ρέει. Ο τραπεζοειδής μυώνας έχει μόνιμη σύσπαση και απαιτείται συστηματική εβδομαδιαία μάλαξη για να αποσυμφορηθεί η ροή στην περιοχή στην άνω μοίρα της πλάτης, γι αυτό η ενέργεια δεν ρέει.

Και από μια άποψη έχουν όλοι δίκιο: το θέμα είναι όμως ποιο είναι το βαθύτερο αίτιο που παράγει μια μόνιμη διαταραχή στη ροή της ενέργειας, μια μόνιμη ματαίωση, ένα βαθύτερο ανικανοποίητο που ότι και αν κάνεις είναι πάντα εκεί. Υπήρχαν στιγμές στη ζωή σου, έστω και λίγες, που αισθανόσουν πραγματικά δυνατός και χαρούμενος, σε βαθιά σύνδεση με τον Εαυτό σου και έκανες 1/10 από όλες αυτές τις πειθαρχίες που εκτελείς τώρα. Σκέψου το λίγο… τι υπήρχε τότε στη ζωή σου που χωρίς να απαιτείται τόση ψυχαναγκαστική προσπάθεια δημιουργούσε μια φυσική αίσθηση γαλήνης και εκπλήρωσης;

Όταν η Αυτογνωσία, βασικά η ίδια σου η Ζωή καταλήγει αντί να είναι πηγή γνώσης, έκφρασης, μάθησης και εμπλουτισμού-με όλες τις χαρές και τις οδύνες της- βα μετατρέπεται σε εστία κατάφωρης παραβίασης, αντί για θεραπεία καταλήγει να παράγει αρνητικότητα, ασθένεια και καταπίεση.

Χρησιμοποιείς άθελα σου εργαλεία που έχουν δοθεί με συμπόνοια για να σε βοηθήσουν να βρεις, να ανακαλύψεις τον Εαυτό σου, υποσυνείδητα, για να σε βοηθήσουν αντιθέτως τον ίδιο σου τον Εαυτό να λησμονήσεις. Για να μην έρθει η στιμή που θα εναντιωθείς, που θα επαναστατήσεις, που θα διεκδικήσεις να ζεις από τη βάση του Εαυτού σου, τη βάση της μοναδικότητας, της ιδιαίτερης σφραγίδας που φέρεις ως άνθρωπος. Χωρίς ιδιαίτερες ενεργειακές, πνευματικές και αυτογνωσιακές κορώνες, πομπώδεις ρύσεις, δόγματα και μεγαλοστομίες: να ζεις σύμφωνα με την ιδιοσυγκρασία σου, να εκφράζεις τα χαρίσματα σου, να αξιοποιείς την κλίση σου, στο πλαίσιο μιας «οικολογίας» συμβατής με αυτό που είσαι, που επιτρέπει, ενθαρρύνει, εκπληρώνει την αυθεντική σου Υπόσταση.

Χωρίς να έχεις μη-ρεαλιστικές προσδοκίες ότι δεν θα αντιμετωπίσεις προβλήματα, ματαιώσεις, προκλήσεις, ασθένειες, χωρισμούς, απώλειες. Συνειδητοποιώντας ωστόσο πως όσο παραμένεις ζωντανός και εκπληρωμένος μέσα σου θα βρίσκεις μέσα από τη Ζωή τη δύναμη και την Έμπνευση να ανταπεξέλθεις και να αντιμετωπίσεις τις αντιξοότητες.

Συνεπώς…

Μέχρι να ερθει εκείνη η μερα που θα γίνουμε φωτισμένες υπάρξεις, που θα μπορούμε φυσικα και αβίαστα ολα να τα εναρμονίζουμε και να φέρνουμε Αγάπη και Παρουσία στην εκάστοτε δράση μας, ανεξαρτήτως αν μας εμπνέει ή όχι…

Μέχρι να μπορούμε να εκπέμπουμε αγαπη και έμπνευση σε κάθε περίπτωση, σχέση ή ενασχόληση θετική για εμας ή αρνητική…

Μέχρι να έρθει εκείνη η στιγμή της φώτισης που από μέσα μας θα έχει ξεριζωθεί κάθε ίχνος δυσπιστίας, αλαζονείας και αρνητικοτητας…

Μέχρι τότε είναι σημαντικό να μάθουμε να διεκδικούμε, να υπερασπιζόμαστε και να εκφράζουμε τη Δική μας Αλήθεια. Ό,τι ανοίγει τις κάνουλες της δικής μας Έμπνευσης ώστε να ξεχειλίζει από μέσα η Αγάπη, η Ομορφιά και η Δημιουργικότητα και η Εμβληματικότητα, που θα λάμπει περίτρανα σαν διαμάντι τη ζωή μας  στο στέμμα της Ύπαρξης. Και όχι να στενάζει θλιβερά η Ύπαρξη μας σε δρόμους που απλά δεν είναι οι κατάλληλοι για εμας. Σε μονοπάτια που είναι ασύμβατα με την ιδιαιτερότητα μας και την ατομική ιδιοσυγκρασία μας.

Μαθαίνοντας όμως παράλληλα να αποχαιρετάμε ότι δεν μας ταιριάζει με Αγάπη, Σεβασμό και Ευγνωμοσύνη, όχι με μίσος και εμπάθεια.

Σαν να δίνουμε την τελευταία μας αποχαιρετιστήρια παράσταση, με μεγαλείο, με κατακλείδα του «δεν μπορώ άλλο», ένα μεγάλο ευχαριστώ για όσα πήρα. Και αμέσως μετά όμως ένα μεγάλο Επιθυμώ για όλα αυτά που στερήθηκα και έχει έρθει πια η ώρα να τα διεκδικήσω, να τα βιώσω, να τα χαρώ.

Είναι σημαντικό να αξιοποιούμε τα σωματικά, νοητικά, συναισθηματικά, πνευματικά εργαλεία και τις πρακτικές της αυτοθεραπείας, της αυτογνωσίας, της ευζωίας για να βρίσκουμε το δρόμο μας στη Ζωή και να αντλούμε διαρκώς δύναμη για να τον περπατάμε καλύτερα, αρτιότερα, ομορφότερα, ουσιαστικότερα, λαμπρότερα και έτσι να εξελισσόμαστε, να μαθαίνουμε. Είναι σημαντικό να θυμόμαστε πως η Αυτογνωσία, η Αυτοθεραπεία, η Πνευματική Αναζήτηση, η Επιστήμη, η Σοφία, ο Έρωτας είναι μονοπάτια Ενθύμησης και όχι Λησμονιάς.

Συνεχίζεται…

«Μπορώ να αμφιβάλλω για όλα τα πράγματα που με περιβάλλουν και για όλα όσα σκέφτομαι, Οι άνθρωποι συχνά σφάλλουν στους συλλογισμούς τους ακόμα και σε απλά θέματα και δεν υπάρχει λόγος να πιστεύω ότι οι αισθήσεις μου δεν με ξεγελούν ή ότι οι σκέψεις μου δεν είναι παρά σαν τα όνειρά μου όταν κοιμάμαι. Μπορώ να αμφιβάλλω λοιπόν για όλα όσα σκέφτομαι και πιστεύω, αλλά για ένα πράγμα σε καμία περίπτωση δεν μπορώ να αμφιβάλλω, δηλαδή για το ότι αμφιβάλλω. Αμέσως όμως κατόπιν πρόσεξα πως, ενώ εγώ ήθελα να σκεφτώ έτσι, ότι όλα ήταν ψεύτικα έπρεπε αναγκαστικά, εγώ που το σκεπτόμουν, να είμαι κάτι. Και παρατηρώντας πως τούτη η αλήθεια: σκέπτομαι, άρα υπάρχω ήταν τόσο γερή και τόσο σίγουρη ώστε όλες μαζί οι εξωφρενικές υποθέσεις των σκεπτικών φιλοσόφων δεν ήταν ικανές να την κλονίσουν, έκρινα πως μπορούσα δίχως ενδοιασμούς να την παραδεχθώ σαν την πρώτη αρχή της φιλοσοφίας που αναζητούσα»

Όταν παρατηρώ την πρωινή κίνηση στο δρόμο, την ώρα που εφαρμόζω τη ζώνη του αυτοκινήτου στο σώμα μου και το τιμόνι κυλά στα δερμάτινα γάντια των χεριών μου,- αν είμαι απλά και μόνο το σώμα- ποιος είναι αυτός που παρατηρεί; Αν την ώρα που μιλώ γλυκά στο παιδί μου καθώς μπαίνει στον προάυλιο χώρο του σχολείου και το γλυκοχαιρετώ, ποιος είναι αυτός στο παρασκήνιο που συγκινείται από τη γλύκα που αναβλύζει από την καρδιά μου; Αν είμαι οι σκέψεις, ποιος είναι αυτός που ακούει τον σιωπηλό διάλογο της καθημερινής αγωνίας που κατατρύχει ακαταύπαστα τη ζωή μου; Ποιος είναι αυτός που σαν σχοινιά μαζεύει και ενώνει τα κομμάτια απ΄τις ηχηρές, γαλήνιες μου σιωπές, με τρόπο που η αντήχηση τους να δίνει μια αίσθηση νοήματος στην άλογη, παράδοξη ζωή μου;

Ο Καρτέσιος και αναρίθμητοι άλλοι αναζητητές δεν έμειναν ικανοποιημένοι με τη κοινή, καθημερινή ζωή που ξετυλίγεται μέσα από τα φαινόμενα. Ο καθένας με το δικό του τρόπο, προσέγγισε, ψηλάφισε, τεκμηρίωσε και στοιχειωθέτησε φιλοσοφικά, επιστημονικά, εμπειρικά, μια αλήθεια λεπτοφυή, που μόλις αχνοφαίνεται, σιγοψυθυρίζει, τις περισσότερες καλύπτεται από το βοή που παράγει διαρκώς η εξωτερική πλευρά της ζωής: ωστόσο βρίσκεται και παραμένει πάντα στις επάλξεις της Ζωής. Φυσά μέσα από το βραδινό άνεμο και σου χαιδεύει τα μαλλιά, λάμπει μέσα απ’ το πρωινό Φως και σου θυμίζει που είσαι φτιαγμένος για κάτι μεγαλειώδες, σε κοιτάζει με αγνότητα μέσα από τα παιδικά μάτια, σε συναπαίρνει μες απ’ την Τέχνη, σε θεραπεύει μες απ’ τη Φύση. Τη νιώθεις καλύτερα όταν με κάποιο τρόπο καταφέρεις στιγμιαία να σιγάσεις τις αναρίθμητες φωνές που αντηχούν με ασέβεια μέσα σου. Σαν τους καλεσμένους που δεν δείχνουν ίχνος σεβασμού για τον οικοδεσπότη που τους φιλοξενεί.

Οι περισσότεροι άνθρωποι είναι καταδικασμένοι να ζήσουν τη ζωή τους έτσι, μακριά από τον αυτοσεβασμό που απορρέει από την ίδια τους την Ύπαρξη. Ταυτίζονται με τους έμμονους «επισκέπτες» τους, τις σκέψεις, τις λέξεις, τα συναισθήματα, τους εθισμούς, την επαναληπτικότητα, αναζητώντας το Σεβασμό κάπου αλλού, έξω από τη σφαίρα της δικής τους Ύπαρξης.

Στις σχέσεις, την επαγγελματική καταξίωση, στην οικονομική και κοινωνική αναγνώριση, στην εικόνα του σώματος, στην επιτυχή δικτύωση, στη ρητορεία, στην αριστεία, στην ασκητική, στην κάθε είδους μονομανία. Σαν τους ναυαγούς, λάθεψαν και πέρασαν μέσα στη ζάλη τους τη θάλασσα για τη στεριά. Και συνεχίζουν να κολυμπούν υστερικά, χεριά μετά από χεριά, ύπτιο, ελεύθερο, πρόσθιο, με κομμένη την ανάσα προς αυτή τη χίμαιρα, που δεν στάθηκαν ούτε μια στιγμή να συλλογιστούν, να αξιολογήσουν, να διακρίνουν, πως, δεν είναι η στεριά. Και όταν το συνειδητοποιούν, εξαντλημένοι και κατάκοποι, απογοητευμένοι βαθιά, παραδίδονται στα βάθη, στα αλλεπάληλα κύματα, κερδισμένοι στα σημεία, νικημένοι στην ουσία. Βουλιάζουν.

Μην γελιέσαι, ό,τι δεν έχει αλήθεια είναι βαρύ γι’ αυτό βουλιάζει εύκολα, άμεσα. Όπως και εσύ βουλιάζεις μέσα σου, όταν πονάς, όταν φθονείς, όταν μισείς, όταν αναπολείς. Έχεις απομακρυνθεί από τη Στεριά σου, στέρεο έδαφος της Ύπαρξης σου για να πατάς, έχεις απομακρυθνεί από την Αλήθεια. Άλλη μια μια χαμένη ζωή. Μην ζήσεις άλλο έτσι.

Πώς να ζήσεις όμως; Θα σου πω, ζήσε σαν να παίζεις τένις, έχεις παίξει ποτέ τένις; Τένις, σημαίνει κίνηση, θέση, υποδοχή και ανταπόδοση. Ή αλλιώς drive, revere, service,σου στέλνει η Ζωή, η Ιερή σου Ύπαρξη μονίμως και ακατάπαυστα στο γήπεδο σου τις μπάλες, πώς απαντάς εσύ; Όταν σου στέλνει αγάπη, επιτυχία, αποδοχή, λατρεία, θαυμασμό, ευμάρεια, απαντάς με χαρά, επίτευξη, όνειρα, προσδοκία, γενναιοδωρία, καλή διάθεση, και τα σχετικά. Όταν όμως σου στέλνει εμπειρίες και μαθήματα απώλειας, προδοσίας, ασθένειας, θλίψης, αδικίας, τότε άραγε πως απαντάς εγώ, εσύ, όλοι; Με αρνητικότητα, απόγνωση, παράπονο, θυμό, μίσος, μετατρέπεσαι σε καταδιώκτη, κατήγορο  της Ζωής, βρίσκεις τα πάντα να της προσάψεις. Και όσο μεγαλύτερο σε πόνο το drive που σου πασάρει, τόσο πιο θυμωμένο, απεγνωσμένο ή καταθλιπτικό το δικό σου revere, τόσο πιο εμφατικά και πολλαπλά έντονη η δική σου ανταπάντηση.

Είναι εν μέρει λογικό, κανείς δεν σου έχει μάθει, κανείς δεν σου έχει ποτέ μιλήσει για το ποιος ή τι πραγματικά είσαι. Κανείς δεν σου έχει εξηγήσει πως λειτουργεί η νομοτέλεια της Αλλαγής. Παρόλα αυτά και εσύ ο ίδιος δεν έχεις κάτσει ποτέ να σκεφθείς, βασικά πια δεν προλαβαίνεις. Όπως πολύ ορθά επισημαίνει ο Κρισναμούρτι, νοητικά, συναισθηματικά και σωματικά έχεις ήδη καεί από τα αναρίθμητα πράγματα που καθημερινά διεκπαιρεώνεις, πώς να σου μείνει έστω και ελάχιστη ενέργεια να συλλογιστείς, πολύ δε περισσότερο να απαντήσεις στα θεμελιώδη ερωτήματα που σου θέτει η Ζωή.

Έχεις ποτέ δει κανένα πουλί στη Φύση να παραπονιέται και να γκρινιάζει επειδή την επόμενη άνοιξη δεν θα ζει. Ίσα, ίσα συνεχίζει το μελωδικό τραγούδι. Έχεις δεν κάποιο λουλούδι να σε βρίζει που το πάτησες; Την αμυγδαλιά που βιάζεται να ανθίσει και με τα πρώτα κρύα του Μάρτη παγώνει και πεθαίνει για να ξαναγεννηθεί την άκουσες ποτέ να κλαίει; Τα έντομα της άνοιξης που θα ζήσουν 40 ημέρες μέχρι να ρθούν οι πρώτες ζέστες και θα ντύσουν καλοκαίρι ολόκληρη τη Φύση; Τα ξύλα που έκοψες για να ζεσταθείς το βράδυ στο σπίτι σε συγχώρεσαν ή ακόμα σε μισούν; Τα αστέρια στο Γαλαξία μας που για εκατομμύρια χρόνια φωτίζουν στο στερέωμα και έρχεται η ώρα που θα σβήσουν. Τα ερυθρά κύταρρα του αίματος σου που ανά τρεις μήνες ανανεώνονται και δίνουν τη θέση τους σε νέα για να σε κρατήσουν υγιή.

Αν θέλεις όμως να αλλάξεις ρότα, είναι πάντα Τώρα η καταλληλότερη στιγμή, Τώρα που ακόμα προλαβαίνεις. Και αν θέλεις να κόψεις δρόμο, αν δεν προλαβαίνεις να καταπιαστείς με όλες τις απαραίτητες, όντως, καθάρσεις και πειθαρχίες. Αν δεν είσαι έτοιμος ακόμα να εξαγνίσεις πρώτα το σώμα σου από τις τοξίνες που κουβαλάει, από τις λάθος τροφές που καταναλώνει, από τους εθισμούς και τις διεγερτικές  χημικές εξαρτήσεις. Αν δεν έχεις βρει ακόμα τη δύναμη να κόψεις τους συναισθηματικούς δεσμούς και τις εξαρτήσεις που σε απομυζούν, αν ακόμα παραδίδεσαι αυτόματα στη βλασφημεία της μηχανικής λέξης και σκέψης. Αν δεν έχεις προλάβει να καλλιεργήσει επαρκώς τη Σοφία, την Υπομονή και τη Διάκριση, μην χάνεις την Ελπίδα σου.

Υπάρχει στ΄Αληθεια κάτι που Μπορείς από σήμερα υπέροχα να κάνεις. Και εκείνο γλυκά και υπομονετικά θα σε πάρει και θα σε βαπτίσει Ιερά μέσα απ’ τις Καθάρσεις και τις Πειθαρχίες. Μέσα από τα Ελευσίνια Μυστήρια της Αγάπης. Ξεκίνα απλά από τώρα, σήμερα σε κάθε μπαλιά που με δύναμη σε στοχευει εσύ να απαντάς μόνο Αγάπη. Σεβασμό και Αγάπη. Drive πόνο και τέλμα, revere Αγάπη εσυ. Spike στα μούτρα προδοσία, απάτη και ψέμα, πάρε ανάσα, κλάψει αν θέλεις, έλα στη baseline και σέρβιρε ξανά Αγάπη εσύ. Να ξέρεις η Ζωή θα σε προκαλέσει, όσο θα προσπαθείς, τόσο θα επιμείνει, ακόμα πιο έντονα, ακόμα πιο δύσκολα, ακόμα πιο βαθιά θα μπήγει μερικές φορές το μαχαίρι. Όπως το έμπηξε στον Σωκράτη, τον βιβλικό Ιωβ, τον Μωυσή. Μέχρι το τέλος, μέχρι πραγματικά να αλλάξεις. Να αλλάξεις τρόπο, να αλλάξεις συλλογισμό, να αλλάξεις ποιότητα μετάδοσης.

Θα είναι πάντα οι Αλλοι, είναι πάντα οι ιεροί Άλλοι που μεταφέρουν τα μαθήματα, εσύ όμως πραγματικά μην γελιέσαι. Εσύ να ξέρεις ότι μέσα από τους άλλους, drive, revere, spike, service, απαντάς πάντοτε και πάντα στην ίδια την Ενιαία & Αδιαίρετη Ύπαρξη, τη μία και μοναδική Ζωή. Συνέχισε, συνέχισε ακατάπαυστα να σερβίρεις Σεβασμό και Αγάπη όχι από υποταγή, όχι από θυματοποίηση, ούτε άκριτη πίστη: από Επιλογή.

Μην μπερδευτείς, θα υπάρξουν σίγουρα φορές που θα λυγήσεις, θα γονατίσεις στο terrain και εκνευρισμένος θα πετάξεις τη ρακέτα. Ίσως να ουρλιάξεις, σαν το θηρίο να ακουστείς, θα θυμώσεις. Θα πεις τέλος και θα κάνεις να σκουπίσεις τον ιδρώτα και να αποχωρήσεις. Και είναι λογικό, είναι νομοτέλεια. Αν δεν φθάσεις στο βάθος του Πόνου, πως θα κατορθώσεις της Αγάπης την Κορυφή. Αγάπη δεν σημαίνει υποταγή και υποχώρηση. Μπορεί να πρέπει να αλλάξεις δουλειά, να φυγεις από τη Σχέση, να κόψεις δεσμούς με πρόσωπα και καταστάσεις. Μέχρι όμως να δρομολολογήσεις τη νέα σου πορεία, τη νέα σου απόφαση, δίνε πάντα ευχή στη Ζωή. Δίνε σαν μάνα εσωτερικά πάντα ευχή, εναρμόνισε όσο μπορείς μέσα σου τον κόσμο. Ακόμα και αν πρέπει να αλλάξεις, ακόμα και αν πρέπει να φύγεις.

Γιατί να θυμασαι, όσο όμως και αν πιάσεις τις παλιές σου μπαλιές, τις παλιές σου συνήθειες, πόνο στον πόνο, μίσος στο μίσος, εκδίκηση στην εκδίκηση, οφθαλμός αντί οφθαμού, κάτι πάντα θα σου φαλτσάρει. Και με νέα συνειδητοποίηση, θα ξαναμπείς στο γήπεδο και θα σφίξεις τη ρακέτα σου με άλλη πυγμή. Από τα μάτια σου θα αναβλύζει μια άλλη αφοβία, όχι του μένους, όχι του θυμού, αλλά της Παρουσίας. Θα καταλάβεις Αγάπη δεν πάει να πει άτονος, άγιος, αλάνθαστος. Αγάπη σημαίνει επαναληπτικός. Σταθερά επαναληπτικός. Εσώτερα επαναληπτικός.

Εξωτερικά μπορεί να πρέπει να θυμώσεις, πολύ αυστηρά να οριοθετήσεις και να νουθετήσεις. Ακόμα και να τιμωρήσεις. Εσωτερικά όμως μείνε σταθερά εστασμένος στην Αγάπη. Drive, revere, spike, service μόνο Αγάπη.

Ξέρεις για τους πολεμιστές Σαμουράι, οι περισσότεροι τους ξέρουν για τα σπαθιά και την πειθαρχία. Ο ορισμός της λέξης σημαίνει «Αυτός που Υπηρετεί». Ζουσαν  μια Ζωή Αφοσίωσης και Υπηρεσίας, καλλιεργώντας την τελειότητα μέσα από την ιερή Παρουσία σε κάθε τι που έκαναν, σε κάθε στιγμή. Ωστόσο ήταν πολεμιστές, όχι μοναχοί, υπηρχαν φορές που έκριναν πως έπρεπε να κατέβουν σε μάχη. Και η μάχη είναι εξ’ ορισμού βίαιη. Η γέννα είναι βίαιη, η ερωτική πράξη είναι βίαιη. Η Ζωή είναι μερικές φορές βίαιη, σε εξαναγκάζει να μεταμορφωθείς, θέλεις δε θέλεις. Κάνε το με σεβασμό, όπως οι πολεμιστές αυτοί. Μετά από κάθε θάνατο αντιπάλου, υποκλίνονταν στην Ψυχή. Το ίδιο και οι αρχαίοι Έλληνες, μετά από κάθε πόλεμο, κάθε μάχη, έκαναν τη σπονδή για να έχουν οι νεκροί, φίλοι και αντίπαλοι, καλό κατευόδιο στον Άδη.

Παίξε με σεβασμό, μοίρασε απλόχερα Αγάπη. Θα καταλάβεις κάποια ημέρα, θα έχεις πια εδραιωθεί σε αυτή την ιερη πρακτική. Θα έχεις συνειδητοποιήσει, η Αγάπη είναι η πιο ισχυρή δύναμη στο Σύμπαν. Είναι η βάση της Ανθρώπινης Υπόστασης, χωρίς αυτή και μακριά από αυτή ο άνθρωπος ξεραίνεται και λιμνάζει. Ζήσε τη Ζωή με την Ιερότητα που τη διέπει. Κάνε μόνο ένα πράγμα, ακόμα και αν δεν κάνεις τίποτα άλλο. Αλλά κάνε το όμως σταθερά και σε κάθε, μα κάθε περίπτωση. Σου εύχομαι κάθε ημέρα να βρίσκεις τη δύναμη μέσα από τις αντιξοότητες και τις δυσκολίες και συνάμα την ευλάβεια, να κάνεις την Αγάπη πράξη. Καλή Δύναμη.

Αγαπημένο μου παιδί,

Ο Πνευματικός δάσκαλος είναι απλά και μόνο ένας οδηγός, ένας απλός άνθρωπος που χρέος έχει να δείξει στο μαθητή το δρόμο που οδηγεί στην εκπλήρωση του Εαυτού.

Να του δείξει έναν σύντομο και πρακτικό μονοπάτι που οδηγεί τον Άνθρωπο στο Θεό.
Ο πνευματικός δάσκαλος – ως άνθρωπος και αυτός είναι ατελής- γιατί εργάζεται και αυτός πάνω στις τόσες αδυναμίες και τα ελαττώματα του.
Μόνο ο Θεός είναι τέλειος.

Ήρθε πια η ώρα να δρέψεις τα οφέλη της ανθρώπινης συναναστροφής μας και της παρουσίας σου στα μαθήματα και τις διαλέξεις όλα αυτά τα χρόνια.
Βάζοντας την πρακτική σταθερά και μόνιμα στην καθημερινότητα σου.
Ώστε να δουλευτούν τα τρωτά σου σημεία και να αναδειχθούν τα δυνατά.
Ώστε να γίνεις πραγματικά άνθρωπος αυτοδιοίκητος και αυτόνομος και να μην έχεις ανάγκη τους άλλους. Να έχεις μόνο την έννοια τους ώστε να ζουν αρμονικά και να εξελίσσονται. Και πως εσύ μπορείς να συμβάλλεις σε αυτό.
Το να με συναναστρέφεσαι μόνο δεν θα σε οδηγήσει από μόνο του πουθενά.
Το μόνο που κάνει είναι να ταΐζει τη συναισθηματική σου ψευδαίσθηση ότι μπορείς να αντλήσεις  δύναμη ή συναισθηματικά οφέλη από εμένα.
Το μοναδικό πράγμα που μπορώ να κάνω εγώ για εσένα είναι να συνεχίζω να σου δείχνω το δρόμο.
Μόνο εσύ μπορείς να τον περπατήσεις.
Αλλιώς απλά συμβάλλω στο να σε κρατώ εν γνώσει μου εξαρτημένο από την παρουσία μου.
Και έτσι τίποτα ποτέ δεν θα αλλάξει.

Σε προτρέπω με πραγματικό και γνήσιο ενδιαφέρον, δηλαδή με αγάπη, να αρχίσεις από σήμερα κιόλας χωρίς την παραμικρή καθυστέρηση να εφαρμόζεις απαρέγκλιτα τις πρακτικές της αυτοθεραπείας στην κάθε ημέρα σου. Και να αδράξεις, ακόμα και να δημιουργήσεις ευκαιρίες να προσφέρεις βοήθεια στις ατελείωτες οδύνες αυτού του κόσμου. Και πρωτίστως να δώσεις τέλος στην Άγνοια που εξακολουθεί να κρατά μεγάλο μέρος της Ανθρωπότητας εγκλωβισμένο στο Πνευματικό Σκοτάδι.

Δίχως περαιτέρω δικαιολογία ή καθυστέρηση.

Δίχως φόβο.

Τότε μόνο θα επέλθει η αλλαγή και η γνωριμία μας θα έχει αποδειχθεί πραγματικά γνήσια και ωφέλιμη.

Να είσαι πάντα καλά.

Σε φιλώ,

«…Όταν ήμουν νήπιο, ως νήπιο μιλούσα, ως νήπιο σκεπτόμουν, ως νήπιο συλλογιζόμουν. Όταν όμως έγινα άνδρας, κατήργησα πλέον εκείνα τα νηπιώδη. Διότι τώρα βλέπομε όπως σε ένα κάτοπτρο θαμπά και μας μένουν ανεξήγητα αινίγματα. Όταν όμως έλθει το τέλειο, θα ιδούμε φανερά και καθαρά, όπως πρόσωπο με πρόσωπο. Αυτά θα γίνουν, τώρα δε μένουν η πίστις, η ελπίς, η αγάπη, αυτά τα τρία: μεγαλύτερη δε από αυτά είναι η αγάπη».

Α’ ἐπιστολή Παύλου προς Κορινθίους (ιβ´ 27 – ιγ´ 13)

Ετσι ξεκινά η ζωή μας, ως νήπια. Ξεκινάμε αν-ίδεοι και σιγά διαμορφώνουμε το Είναι μας, περιστρεφόμενοι σαν περιδινούμενα ηλεκτρόνια, με σύμμαχο το Χρόνο στην τροχιά του Ατομικής Εξέλιξης, στην τροχιά της Συμπαντικής Εξέλιξης. Και όπως το φυσικό μας σώμα μπουσουλάει, πέφτει, μεγαλώνει, στερεώνεται, σταθεροποιείται και μοναχό του πια υψώνεται, έτσι και το συναισθηματικό και νοητικό μας σώμα περνά μέσα από τις δικές του μυήσεις και δοκιμασίες μέχρι να αποκτήσει εξατομικευμένη υπόσταση.

Περνάμε συνήθως τα πρώτα τριάντα χρόνια της ζωής μας επικρίνοντας, κατηγορώντας, συγκρίνοντας, ταξινομώντας τους άλλους και ειδικά τους συντρόφους μας, με αποκλειστικό κριτήριο τη δική μας ιδιοσυγκρασία. Ως ανίδεα νήπια, έχουμε την απαίτηση οι άλλοι άνθρωποι να σκέπτονται σαν εμάς, να ζουν σαν εμάς, να εκφράζονται, να διατρέφονται και να συμπεριφέρονται σαν εμάς και όταν εισπράττουμε τις αναπόφευκτες ματαιώσεις  που συνοδεύουν τις μη-ρεαλιστκές μας προσδοκίες, αντί να συνειδητοποιήσουμε την αλήθεια της διαφορετικότητας όλων,ταμπουρωνόμαστε πίσω από τα τείχη του εγωισμού μας, θυμώνουμε, αγανακτούμε και πληγωνόμαστε που οι άλλοι δεν μας αγάπησαν πραγματικά.

Κάποτε πέρασα χρόνια ολόκληρα απ’ τη ζωή μου που η καρδιά μου δούλευε, μέρα-νύχτα υπερωρίες, αγκομαχώντας σαν θορυβώδες βουλκανιζατέρ, αποπειρουμενη δυο καρδιές, αντί για μια, μοναχή της να θρέψει. Ώσπου στράγγιξε μέσα μου και η τελευταία ικμάδα δύναμης, ξεράθηκε, στέρεψε, και ούτε το ίδιο το αίμα μου πια δεν άντεχε να θρέψει.

Κάποια στιγμή κατάλαβα πως υπάρχουν δύο κύριες κατηγορίες ανθρώπων: αυτοί που αγαπούν με την Καρδιά και αυτοί που αγαπούν με τα Χέρια. Και νομίζουν και οι δυο πως είναι μοναδική και χρήσιμη μόνο η δική τους αγάπη. Και πρέπει να θέλουν και οι δυο να διαβούν τα οδοφράγματα του νου, να περπατήσουν την ουδέτερη ζώνη. Να θέλει μόνο ο ένας, ποτέ δεν φθάνει. Συνήθως οι άνθρωποι που αγαπούν με την Καρδιά και οι άνθρωποι που αγαπούν με τα Χέρια, έλκουν ο ένας τον άλλον μέσα από μοναδική τρυφερότητα, γίνονται εστία και σπίτι ο ένας του άλλου. Μαθαίνουν ο ένας από τον άλλον, οι άνθρωποι που αγαπούν με την Καρδιά συνήθως μοιράζονται απλόχερα στοργή, χαρά, καλοσύνη, στοργή, τρυφερότητα, ευαισθησία, χαρά, γλύκα, πραότητα. Και αυτοί που Αγαπούν με τα Χέρια δίνουν απλόχερα σταθερότητα, ευημερία, ωριμότητα, ακεραιότητα, σοβαρότητα, υπευθυνότητα, γενναιοδωρία, προκοπή και ασφάλεια. Την πρώτη περίοδο της γνωριμίας τους και για όσο είναι ενεργό το χημικό placebo της ντοπαμίνης του «έρωτα», οι δύο σύντροφοι δημιουργούν μια κοινή ζώνη ύπαρξης όπου συνενώνονται και συνδυάζονται τα προτερήματα τους. Και όλα κυλούν όμορφα και αρμονικά.

Όταν αυτή η στιγμή της λήθης του πραγματικού Εαυτού αρχίσει να φθίνει και ο άνθρωπος βγαίνει από την γλυκιά «αιχμαλωσία» του αστρικού σώματος και των συναισθημάτων, τότε σιγά-σιγά φανερώνονται τα τραύματα, τα ελαττώματα, οι οδύνες, οι πληγές που όλοι ανεξαιρέτως κουβαλάμε. Και εκεί ξεκινά η πραγματική συντροφική σχέση. Αν δύο σύντροφοι βρίσκονται στο μονοπάτι της εξελικτικής συνείδησης, θα χρησιμοποιήσουν τη σχέση σαν μια πλατφόρμα κάθαρσης, αυτοθεραπείας, αλληλοβοήθειας και εμπιστοσύνης για να συνειδητοποιήσουν τις προβολές τους, τους φόβους, τις ανασφάλειες, τις ανεπάρκειες που κουβαλούν και να προχωρήσουν πέρα από εκεί, στην Ατραπό της ουσιαστικής εξέλιξης. Αν δεν έχουν κατακτήσει αυτό το βαθμό εξατομικευμένης ωριμότητας, θα αρχίσουν να κατηγορούν ο ένας τα τρωτά σημεία του άλλου, ξεχνώντας ότι ήταν αυτές οι συμπληρωματικές, εγγενείς ελλείψεις που τους έφεραν μαζί.

Οι άνθρωποι της Καρδιάς συνήθως αρχίζουν νιώθουν μόνοι, αποστραγγισμένοι από την έλλειψη τρυφερότητας, στοργής, ζεστασιάς και ανθρώπινης προσοχής. Μαραίνονται σαν λουλουδάκια που κάποιος απέθεσε άστοργα χωρίς νερό στο βάζο και κάθε μέρα που περνά αρχίζουν να απομακρύνονται αργά αλλά σταθερά από την αυτάρκεια του πραγματικού, καλού τους εαυτού. Διστάζουν να πάρουν απόσταση, να συνειδητοποιήσουν γιατί όλες οι ματιές, οι σκέψεις, τα χάδια και οι λέξεις του άλλου έχουν πάντα καλές προθέσεις, αλλά στερούνται πραγματικής ενέργειας, τρυφερότητας, θαυμασμού και ζωής που περνά μόνο μέσα από την ζώσα αγάπη και οφείλει να ζωοποιεί το καθετί που ανταλλάσουν και βιώνουν μαζί.

Οι άνθρωποι της πρακτικής προσφοράς από την άλλη αδυνατούν να καταλάβουν τα παράπονα και τη δυσφορία που εισπράττουν από το σύντροφο τους. Έχοντας μάθει να κλειδαμπαρώνουν την καρδιά τους κάθε φορά που βιώνουν πόνο, απώλεια ή απόρριψη, κλείνονται ακόμα πιο βαθιά στον εαυτό τους. Χωρίς να συνειδητοποιούν πως το να αποφεύγουμε την έκθεση μας στον πόνο μας λυτρώνει προσωρινά από την αίσθηση της απειλής, της ανασφάλειας, της οδύνης, της ευαλωτότητας. Ωστόσο αν παραμείνουμε προσκολλημένοι σε αυτή την αμυντική τακτική, μαζί με τα αρνητικά συναισθήματα στερούμε από την καρδιά μας τη δυνατότητα να βιώνει, να ανταλλάσσει και  να μοιράζεται και όλα τα υγιή και χαρούμενα συναισθήματα. Παραμένουμε ταμπουρωμένοι αιώνια στα καταφύγια και στα χαρακώματα του πόνου, ακόμα και όταν ο συναγερμός έχει λήξει, ακόμα και όταν η απειλή έχει προ πολλού παρέλθει και χαθεί, ακόμα και όταν τα μαχητικά του εχθρού έχουν αποσυρθεί.

Όταν ένας άνθρωπος για οποιοδήποτε λόγο έχει επιλέξει συνειδητά ή ασυνείδητα να κλείσει την καρδιά του και τον αγαπάς πραγματικά, μόνο μια επιλογή έχεις: να μη διστάσεις να αποδεχθεις ότι έχει έρθει η κρίσιμη ώρα της απόφασης. Πρέπει να είσαι έτοιμος να είσαι εκεί να βοηθήσεις το σύντροφο σου να καταλάβει, να προσεγγίσει και να θεραπεύσει ότι κρατά την καρδιά του αμπαρωμένη και κλειστή. Με την παρουσία, την κατανόηση, τη συμπαράσταση σου. Πρέπει όμως ταυτόχρονα να είσαι έτοιμος και να αποχωρήσεις με αξιοπρέπεια, συμπόνια, αυτάρκεια και γενναιότητα από τη σχέση, παρόλες τις προσδοκίες σου-αν ο άλλος άνθρωπος δεν είναι έτοιμος να θεραπεύσει τις πληγές του, αν επιθυμεί να εξακολουθήσει να ζει αρνούμενος την συναισθηματική του αναπηρία, όσο και αν μέσα του πραγματικά με το δικό του τρόπο σε αγαπά.

Πρέπει όλοι μας ανεξαιρέτως ως άνθρωποι και ως σύντροφοι, να είμαστε σε θέση να παραμένουμε ουδέτεροι, αμέτοχοι, να καταφέρνουμε να βαδίσουμε το μονοπάτι που ξεκινά από τη Συμπόνοια της Καρδιάς και οδηγεί στην Κατανόηση της Διάκρισης και από εκεί στην Ενότητα της Κορώνας, παρατηρητές της προσπάθειας που καταβάλλει ο σύντροφος μας να γνωρίσει πραγματικά τον Εαυτό του και να προχωρήσει, να θεραπεύσει ο ίδιος της πληγές του.  Να μην αποπειραθούμε να λύσουμε οι ίδιοι το πρόβλημα του άλλου, να τον καθοδηγήσουμε στο δρόμο της θεραπείας, να εγγυηθούμε το αποτέλεσμα, κάτι τέτοιο πάντα αποδεικνύεται μάταιο.

Κανένας δεν μπορεί να θεραπεύσει κανέναν. Είναι η πιο μεγάλη πλάνη που κουβαλάμε στις ανθρώπινες σχέσεις. Το μόνο που μπορούμε κάνουμε είναι σταθούμε πλάι στον άλλον άνθρωπο με αγάπη, συμπόνοια και αλληλεγγύη, όσο δίνει τον ατομικό του αγώνα του. Δεν μπορούμε να περπατήσουμε το δρόμο κανενός άλλου, παρά μόνο το δικό μας. Μπορούμε όμως να παρασταθούμε στον άλλο με απόλυτη αγάπη και αφοσίωση, αν το επιθυμεί ο ίδιος, αν είναι έτοιμος, αν μας το ζητήσει.  Αυτή είναι και η επιτομή της Συντροφικότητας, κατά τη ταπεινή μου άποψη.

Να συντροφεύεις με την Αγάπη σου τον άλλο, να συνδημιουργείς μαζί του, όσο βαδίζει στο εξελικτικό μονοπάτι που έχει επιλέξει ως Ψυχή, χωρίς όμως να παρεκκλίνεις από το δικό σου.

Βέβαια είναι αλήθεια που υπάρχουν και οι άνθρωποι που αγαπούν με τη Ψυχή. Που δεν πιστεύουν πως η Αγάπη θέλει δύο για να ζεσταθεί, τα έχουν καταφέρει και μόνοι τους και ξέρουν πώς να αγαπούν χωρίς να απαιτούν την ανταπόδοση. Όχι θυματοποιημένα, εξαρτητικά και αδύναμα, αλλά συνειδητοποιημένα και συνειδητά. Και Αγαπούν τον σύντροφο, αγαπούν τα παιδιά και την οικογένεια, αγαπούν τον ξένο, τον μετανάστη, αγαπούν την Ανθρωπότητα, δεν εξαιρούν κανέναν. Ταυτόχρονα δεν γίνονται συναισθηματικά έρμαια κανενός. Δεν επιτρέπουν στην καρδιά τους να θολώνει την κρίση τουςασκούν την πιο υψηλή διάκριση στην επιλογή των ανθρώπων που έχουν στο πλευρό τους. Τους αγαπούν όλους αλλά επιλέγουν λίγους για να σχετίζονται, να συνδέονται και να μοιράζονται τη ζωή και την καρδιά τους.

Και μην νομίζεις πως δεν υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι, είναι εδώ, βρίσκονται πάντα εδώ στην πορεία του χρόνου. Σε διαφορετικές χώρες, σε διαφορετικές εποχές, σε διαφορετικούς πολιτισμούς, στο ίδιο πάντα ωστόσο μετερίζι. Οι αφοσιωμένοι υπηρέτες της ανθρωπότητας, ο Michio και η Aveline, ο George και η Lima, ο GMCKS και η Charlotte, ο Francisco και η Eugenia, o Denny και η Susan, o Adelbert και η Wieke, ο Γιώργος και η Κιάρα, ο Νίκος και η Γεωργία, ο Σταύρος και η Γιούλια, ο Νίκος και η Ξένια. Γνωρίστηκαν, αγαπήθηκαν, έκαναν οικογένειες, μεγάλωσαν παιδιά, πρόκοψαν. Μα πάνω απ’ όλα συνασπίστηκαν, συνενώθηκαν, συνεργάστηκαν, δημιούργησαν φορείς, κέντρα, ομάδες, οργανισμούς, σχολές, πανεπιστήμια, έθεσαν τη ζωή τους, το χρόνο τους και την ενέργεια τους στην υπηρεσία της ανθρωπότητας. Συν-τροφοί Αγάπης άλλης, εξελικτικής και μακρόθυμης. Αγάπης που θα κρατήσει αιώνια. Και θα χτίσει αξία αιώνια.

Να σου πω την απόλυτη Αλήθεια, εκεί ακόμα δεν έχω φθάσει. Δυσθεώρητα τα ύψη και για να ανέβεις εκεί πρέπει πολύ να καθαρίσεις, να παλέψεις, να κοπιάσεις και με φόβο μην πέσεις και τσακιστείς. Σαν να μου φαίνεται Ζωή, δίχως την άδεια μου να πάρεις, αύτη έχεις βάλει στο μάτι την αιθέρια πλώρη. Και εγώ, όπως πολύ καλά ξέρεις δεν σου χαλώ ποτέ το χατίρι..