Tag

Αμοιβαιότητα

Browsing

Κάθε μέρα έχουμε ραντεβού με το Ανώτερο, το περιεχόμενο είναι η καθημερινότητα, όλος ο χρόνος συμπυκνώνεται στην παρούσα στιγμή και ο εχθρός δεν είναι έξω από εμάς.
Λουίς Εσπινόζα

Σχέσεις: ο αντικατοπτρισμός της συνειδησιακής μας ωριμότητας

Τα πρώιμα χρόνια της ζωής μας μέχρι να επέλθει μια σταδιακή συνειδητοποίηση, που δεν είναι απαραίτητα καρπός της ωριμότητας αλλά της συνειδητής προσπάθειας μας να γνωρίσουμε πραγματικά τον Εαυτό μας, οι σχέσεις μας τραυματίζονται μέσα από τις Συμπληγάδες της συνειδησιακής μας ανεπάρκειας. Τείνουμε δηλαδή να δημιουργούμε φιλικές, επαγγελματικές και κυρίως συντροφικές σχέσεις από την περιφέρεια των πιο αυτόματων και ψυχαναγκαστικών τμημάτων του ψυχισμού μας που έλκουν την καταγωγή τους από τα πρώτα παιδικά μας βιώματα και τις ματαιωμένες προσδοκίες που όλοι έχουμε αναπόφευκτα βιώσει στις θεμέλιες, αρχετυπικές συσχετίσεις μας με τους γονείς. Δημιουργούμε ασυνείδητα κοινωνικά, επαγγελματικά, φιλικά και κυρίως συντροφικά και οικογενειακά οικοδομήματα που τις περισσότερες φορές εκπορεύονται και ταυτόχρονα ενεργοποιούν, όπως ένας πυροκροτητής, τα τραυματισμένα, ντροπιασμένα και σκιώδη κομμάτια του ψυχισμού μας, που ζουν καθημερινά μαζί μας, ωστόσο εν απόλυτη ή σχετική αγνοία μας. Οι εξαρτητικές, ψυχαναγκαστικές, εμμονικές, φοβικές σκέψεις, συναισθήματα και συμπεριφορές που στην αρχή ούτε καν τις συνειδητοποιούμε ή και αν τις συνειδητοποιούμε προσπαθούμε να  τις ξεχάσουμε και να τις κοιμίσουμε μέσα από τη λήθη της καθημερινότητας. Είναι αυτές οι ίδιες συμπεριφορές που έλκουν την αντίστοιχη ποιότητα και συμπεριφορά ερωτικών συντρόφων που αργά ή γρήγορα, όταν οι συνθήκες του κάρμα ωριμάσουν, θα καρφώσουν με τον ένα ή τον άλλο ή και ακριβώς τον ίδιο τρόπο βαθιά το μαχαίρι στην πληγή και θα ξανά-ανοίξουν το αρχέτυπο τραύμα που είναι ταυτόχρονα και ο σπόρος της θεραπείας. Και τότε είναι που αντί να στρέψουμε την προσοχή μας στην ουσία και να συνειδητοποιήσουμε τις αυτόματες συμπεριφορές, πεποιθήσεις και τάσεις που κουβαλάμε σαν αποσκευές που μας βαραίνουν μέσα μας, βάζουμε στο επίκεντρο εκείνον τον άλλοτε «πολύτιμο» άλλον και παραδινόμαστε στο δράμα της δίχως φρένο υπονόμευσης και επίκρισης. Ποια είναι άραγε η βάση αυτής της βλαπτικά επαναληπτικής και περιοριστικής συμπεριφοράς που υποσκάπτει την ακεραιότητα μας και πλήττει βαθιά και απερίσκεπτα τη σύνδεση μας με τον παλμό της ίδιας Ζωής που ενυπάρχει σε όλους τους ανθρώπους?