Tag

Ανομολόγητες Εξομολογήσεις

Browsing

Τη μέρα που θα πεθάνω, ο Ήλιος θα ανατείλει γλυκα την αυγή και θα γείρει απαλά τα βλέφαρα του το βραδυ..
Τη μέρα που θα πεθάνω, τα παιδιά θα τραγουδούν γελαστά στιχάκια λικνίζοντας με χαρη τις τσάντες τους πέρα-δώθε στην αυλή..
Τη μέρα που θα πεθάνω, οι ερωτευμένοι θα σιγοψυθιριζουν απαλά τη στοργή τους σαν χάδι και θα μεταλαβουν απο το Φιλι της Ζωής
και όσοι δεν ξέρουν την Αγαπη θα μείνουν να κοιτούν απορημένοι..
Τη μέρα που θα πεθάνω, πείτε στους Σωτήρες της Ανθρωπότητας να πάρουν μια μερα ρεπό..
Να προλάβουν να δουν ενα σπίρτο που άναψε για λίγο στο Σύμπαν και τωρα απλά κοιτα πως σβήνει..
Και πως η Ζωή απαλά συνεχίζει το γλυκο της τραγούδι..

 

Photo credit: Παράθυρο, Σελασία Σπάρτης

Καρτερικά περίμενα να ρθεις και να με σώσεις 

Πριν στον ουρανό σημάνει Δύση Ηλίου 

Ο Ήλιος έδυσε 

Δεν ήρθες 

Ηταν γραφτό 

Βλεπεις δεν εμελλε να ζήσω μια Ζωή Ανθρώπινη 

Μονο μια Εν-δοξη

 

photo credit: Luc V.

 

 

Άδειες
Μείναν Άδειες οι λέξεις μας
Άδειες κι οι σκέψεις μας
Σκόρπισε,
σαν κάβος που υψώνεται άναρχα
και σπάζει ομίχλης δεσμά,
η Στοργή μας
Και το δικό σου κάποτε Πλήρωμα
Ήρθε θαρρείς και γέμισε
ο Συν του Παντός κενός,
μα συνάμα κι ολόγιομος..
Χώρος